Соҳиби ихтиёрони муаззами амири ҳснхону асмъили хону Муҳамади ълихону мирзои Аҳмади хонро арза медорам ки : вқФномчаҳ ки шарҳаш ба хату сҷли ҳоҷии зини алъобдин муҳаррири саркори эмоми зайд фазла алъолӣасту тафсил ба хати фарзандии мирзои Аҳмаду тавлият низ бо ӯст баҳмони шароит ки марқӯмаст дар сҷл ба иҷозау ризоӣ манаст , сари мўӣӣ хилоф надорад заҳмат кашида ҳар чаҳор ба меҳри меҳри осори худ музайяни Фрмоӣид ва шоҳид бошед , ва ҳечяк аз авлоди марои ҷузи мирзои Аҳмад мутаваллӣ ндонед , ва ҳамин навиштаро саркори қибла гоҳе Муҳамади ълихони забти Фрмоӣид , икўқтӣ бакор хоҳад хӯрд . Хонаи симнонро бо асбобикаҳи Аҳмад тафсил дода бова бахшидаам . Он навиштаро бо ончӣ дар фақараи бахшиши соири авлоду ғайра навиштаам музайяни Фрмоӣид ва шоҳид бошед . 17 шаҳри зиқадаи санаи 1265 ҳрраҳи яғмо .

صاحب اختیاران معظم امیر حسنخان و اسمعیل خان و محمد علیخان و میرزا احمد خان را عرضه میدارم که: وقفنامچه که شرحش به خط و سجل حاجی زین العابدین محرر سرکار امام زید فضله العالیست و تفصیل به خط فرزندی میرزا احمد و تولیت نیز با اوست بهمان شرایط که مرقوم است در سجل به اجازه و رضای من است، سر موئی خلاف ندارد زحمت کشیده هر چهار به مهر مهر آثار خود مزین فرمائید و شاهد باشید، و هیچیک از اولاد مرا جز میرزا احمد متولی ندانید، و همین نوشته را سرکار قبله گاهی محمد علیخان ضبط فرمائید، یکوقتی بکار خواهد خورد. خانه سمنان را با اسبابیکه احمد تفصیل داده باو بخشیده ام. آن نوشته را با آنچه در فقره بخشش سایر اولاد و غیره نوشته ام مزین فرمائید و شاهد باشید. ۱۷ شهر ذیقعده سنه ۱۲۶۵ حرره یغما.