Падари ҷон коғазат расед , агар ростии пандҳои куҳнау нав дар тарозуии ту сангӣ ёфтау содаи сроӣиҳои рангӣ , ниёзӣ бидон нест то моя вмғз гуфтаҳоро гувоҳии тарошам , ва ба гуфта элхонии хуросони коҳи куҳна бар осмони пошам . Беандешау диранги хастаро ба номау гуфторӣ хуш бихоҳу бори корҳош бар гардан нау мехи тёқдории бастагон бар домани кӯб . Ман пеш аз инҳо нигоштаам аз роҳи симнони рои андеши он дар гашта бошад . Оре аз ҳар андеша дерӣаст гаштаам ва аз гуфтору кирдори ту гузашта , вале гузаштану гаштани мо сояи омрзгорӣу бахшоиш бор худост , аз он пардаи дарӣҳо пардагарӣ аз ваии хоҳ . Мӯбадро поки яздон аз ин ози дайри сайру орзӯии ҳаргизи мейри нигаҳбони бод , ки ба андешаи пашизу мавизӣ бар дарё чоҳ кунаду чифт бар ток парвин шаканд . Агар хастаи олӯдагӣҳои вай палид насозад ва рӯй писару ранги маро аз сиёҳи дастии зрир ва шнблид накунад дигари олоишӣ дар роҳ нест ва корҳои ту яксар дилхоҳ хоҳад гузашт . Бар худ ин мояҳо танги мгиру пешонии санги мсоз ки бар сахти гирону душворпазирон осмони сахт тар гирад .

پدر جان کاغذت رسید، اگر راستی پندهای کهنه و نو در ترازوی تو سنگی یافته و ساده سرائیها رنگی، نیازی بدان نیست تا مایه ومغز گفته ها را گواهی تراشم، و به گفته ایلخانی خراسان کاه کهنه بر آسمان پاشم. بی اندیشه و درنگ خسته را به نامه و گفتاری خوش بخواه و بار کارهاش بر گردن نه و میخ تیاقداری بستگان بر دامن کوب. من پیش از اینها نگاشته ام از راه سمنان رای اندیش آن در گشته باشد. آری از هر اندیشه دیریست گشته ام و از گفتار و کردار تو گذشته، ولی گذشتن و گشتن ما سایه آمرزگاری و بخشایش بار خداست، از آن پرده دریها پرده گری از وی خواه. موبد را پاک یزدان از این آز دیر سیر و آرزوی هرگز میر نگهبان باد، که به اندیشه پشیز و مویزی بر دریا چاه کند و چفت بر تاک پروین شکند. اگر خسته آلودگیهای وی پلید نسازد و روی پسر و رنگ مرا از سیاه دستی زریر و شنبلید نکند دیگر آلایشی در راه نیست و کارهای تو یکسر دلخواه خواهد گذشت. بر خود این مایه ها تنگ مگیر و پیشانی سنگ مساز که بر سخت گیران و دشوار پذیران آسمان سخت تر گیرد.

Кори рӯзгору мардуми рӯзгори титол ва трФрўшӣаст , агар одамӣ бо сад забон хамӯш напояд ва бе андомии давру наздикро дониста фаромӯш накунад , Фрохои кайҳон бар ҷаҳонӣ танг хоҳад шуд ,у кору бори хоҷа то лоло ланг хоҳад монад . Бе сухани растохезу бозгашту аўорҷаҳ ва шуморӣ ҳаст . Ҳар чаҳ дар сипанҷии лона аз ту нест гардад дайр ё зуди ҳам дар ӣнҷои ҳам дар ҷовид бтў хоҳад расед .

کار روزگار و مردم روزگار تیتال و ترفروشی است، اگر آدمی با صد زبان خموش نپاید و بی اندامی دور و نزدیک را دانسته فراموش نکند، فراخای کیهان بر جهانی تنگ خواهد شد، و کار و بار خواجه تا لالا لنگ خواهد ماند. بی سخن رستاخیز و بازگشت و اوارجه و شماری هست. هر چه در سپنجی لانه از تو نیست گردد دیر یا زود هم در اینجا هم در جاوید بتو خواهد رسید.

Аз он пери ҷавони дониш бе пери розии гушӯда будӣ . Бар ман ин роз бепарда ки чун рӯз ошкораст пӯшида нест , дар панҷоҳ ва ду соли хокпўӣӣ агар чун ин ҷузи одами ҳамаи чиз дар хосту хуйу рой ва рӯй ва сад ҳазорон оку оҳӯии дигар ки дар гул ӯ сиришта ва бар дил ӯ навишта дидаам бо ӯ ҳам ёсо ва ҳам ойин бошам ва бар дстўонаҳи дӯзах бо вай ҳамнишин . Зинҳори зинҳори зинҳори поси андеш хеш бош ва ҳар мояи роз иктоӣӣ сарояд баряш мгир ки сагтару дсторбнди хушк дар пеш ӯ фиришта Каррӯбӣаст , на ӯ танҳо ки сар то бен ба фармони сиришт бад омӯхтаанду падари сӯхтаи хашми хдоӣӣ дар панҷаи дарози дастони кӯтоҳи остини нохун срхоридн намонад .

از آن پیر جوان دانش بی پیر رازی گشوده بودی. بر من این راز بی پرده که چون روز آشکار است پوشیده نیست، در پنجاه و دو سال خاکپوئی اگر چون این جز آدم همه چیز در خواست و خوی و رای و روی و صد هزاران آک و آهوی دیگر که در گل او سرشته و بر دل او نوشته دیده ام با او هم یاسا و هم آئین باشم و بر دستوانه دوزخ با وی همنشین. زنهار زنهار زنهار پاس اندیش خویش باش و هر مایه راز یکتائی سراید بریش مگیر که سگ تر و دستاربند خشک در پیش او فرشته کروبی است، نه او تنها که سر تا بن به فرمان سرشت بد آموخته اند و پدر سوخته خشم خدائی در پنجه دراز دستان کوتاه آستین ناخن سرخاریدن نماند.

Бо меҳмони нави расидаи фурӯғи дилу дидаи муршид беш аз онҳо хуб бошу меҳрбони зӣу гиромии дор ки ман гӯям ва ӯ ҷӯяд . ӯ аз ҳамаи кайҳони турои баргузед , агар ту низ ӯро ба подоши меҳру паймон аз ҳамаи каси дӯсттар надорӣу рӯз дар анҷоми ҳавасу ком ӯ нагузорӣ , аз зании камтари хоҳӣ буд . Аз маниши дурудӣ ки падар ба фарзанд сарояд бозрасон , ба худои савганд агар донам як чашм зад бар ӯ бади гузашта ва аз ту дилтанг гашта , бо ин хафагӣҳои дилу танагиҳои синау Фрўмондгиҳои перии чоросбаҳ роҳ сипор онсомон хоҳам гашту озорндаҳ ӯро ҳар кас бошад бо хорӣҳои дирпои домон ба домон хоҳам баст . Кӯзаи хурмоӣ ниёзӣ расед аз он хурмоҳои қсбу кирмонӣ ки ба домон хоҳам баст . Кӯзаи хурмоӣ ниёзӣ расед аз он хурмоҳои қсбу кирмонӣ ки дарҳаму барҳам , оқои Муҳамад бо шираи чакидаи донаи чин ва даст гузин ба хам дар меанбошт мехоҳам , бекӯтоҳӣу лобаи тарошӣ ҳар ки ояд равона созед .

با مهمان نو رسیده فروغ دل و دیده مرشد بیش از آنها خوب باش و مهربان زی و گرامی دار که من گویم و او جوید. او از همه کیهان ترا برگزید، اگر تو نیز او را به پاداش مهر و پیمان از همه کس دوست تر نداری و روز در انجام هوس و کام او نگذاری، از زنی کمتر خواهی بود. از منش درودی که پدر به فرزند سراید بازرسان، به خدا سوگند اگر دانم یک چشم زد بر او بد گذشته و از تو دلتنگ گشته، با این خفگیهای دل و تنگی های سینه و فروماندگیهای پیری چاراسبه راه سپار آنسامان خواهم گشت و آزارنده او را هر کس باشد با خواریهای دیرپای دامان به دامان خواهم بست. کوزه خرمای نیازی رسید از آن خرماهای قسب و کرمانی که به دامان خواهم بست. کوزه خرمای نیازی رسید از آن خرماهای قسب و کرمانی که درهم و برهم، آقا محمد با شیره چکیده دانه چین و دست گزین به خم در می انباشت میخواهم، بی کوتاهی و لابه تراشی هر که آید روانه سازید.

Аҳмади ин номаро бо хомаи хеш бар пораи прндии нигошта , бо нигоришҳои хеш босмъил фирист , танбалӣ накунӣ зуду неки брнгору барандаро дар сипор посухи номаи иброҳӣмро ҳам бтў хоҳам фиристод , банавису навиштаро башуён бисӯзон . Ҷузи доштан ҳар чаҳ кунӣ фармон турост . Номаи гиромии сарвари мирзои Сайиди Муҳамадро низ бидон дастурӣ ки дар коғази асадуллоҳ навиштаам бо ончӣ ба иброҳӣм нигориш ёфта , нигоришро анбози дигар нома кун , бар бофтаи прндии ду рӯи нигошт аз вқФномчаҳ ба хома ва бенон оқои сидосмъили ҳусайнинигор омадаи яке бо нигин ва даст навишт худовандони нигин ки гавҳари кому охшиҷ армон буд , зевари банд ва он дигар аз он вижаи нағзи тиҳӣ ва бемағз монад , надонистам аз олоиш бепайвандӣ буд , ё фарсойиши шохчаҳи бандӣ , ман низ бад-ӣни оку оҳӯаши нигин наздам , аз онкӣ дар хури латаи дорўФрўшон бозорасту шикофи анбои лонаи мӯру мор , ҷузи онкии наводаи турои мояи дастмузду поирнҷӣ , на бнўраҳи тимор ва шиканҷӣаст , ки душман агар бинад дилаши мҳрзоиду чашмаш ашк фазояд . То ин ду се бомдод ки аз шумор ҳастӣ дамӣ бар ҷо ва ин пайкари хокии ниҳодро бо хонаи гӯри созу ромишӣ анбоз нагашта аз як то бидиҳ нома нигоштаам , газоф нигоришгарӣ менигору хўормоиаҳу си сиррии мгир ки агар он рӯи нигоштро бидон дасти навиштҳо озин набандӣ ба хомау бодомаи ман низ нахоҳад расед . 7 шаҳри зии ҳаҷаи санаи 1272 , ҳрраҳи яғмо .

احمد این نامه را با خامه خویش بر پاره پرندی نگاشته، با نگارشهای خویش باسمعیل فرست، تنبلی نکنی زود و نیک برنگار و برنده را در سپار پاسخ نامه ابراهیم را هم بتو خواهم فرستاد، بنویس و نوشته را بشویان بسوزان. جز داشتن هر چه کنی فرمان تراست. نامه گرامی سرور میرزا سید محمد را نیز بدان دستوری که در کاغذ اسدالله نوشته ام با آنچه به ابراهیم نگارش یافته، نگارش را انباز دیگر نامه کن، بر بافته پرندی دو رو نگاشت از وقفنامچه به خامه و بنان آقا سیداسمعیل حسینی نگار آمده یکی با نگین و دست نوشت خداوندان نگین که گوهر کام و آخشیج ارمان بود، زیور بند و آن دیگر از آن ویژه نغز تهی و بی مغز ماند، ندانستم از آلایش بی پیوندی بود، یا فرسایش شاخچه بندی، من نیز بدین آک و آهوش نگین نزدم، از آنکه در خور لته داروفروشان بازار است و شکاف انبای لانه مور و مار، جز آنکه نواده ترا مایه دستمزد و پایرنجی، نه بنوره تیمار و شکنجی است، که دشمن اگر بیند دلش مهرزاید و چشمش اشک فزاید. تا این دو سه بامداد که از شمار هستی دمی بر جا و این پیکر خاکی نهاد را با خانه گور ساز و رامشی انباز نگشته از یک تا بده نامه نگاشته ام، گزاف نگارشگری مینگار و خوارمایه و س سری مگیر که اگر آن رو نگاشت را بدان دست نوشتها آزین نبندی به خامه و بادامه من نیز نخواهد رسید. ۷ شهر ذی حجه سنه ۱۲۷۲، حرره یغما.