Луқмони фарзанди хештанро аз дар панд гуфт : чаҳор ҳазор соли чаҳор ҳазор пайғамбарро чокарӣ кардам . Ҳашт чиз аз гуфтору кирдори эшон фаро гирифтам , бниўш ва корбнд бош то пеши бандау худованди арҷманди Монӣ :

لقمان فرزند خویشتن را از در پند گفت: چهار هزار سال چهار هزار پیغمبر را چاکری کردم. هشت چیز از گفتار و کردار ایشان فرا گرفتم، بنیوش و کاربند باش تا پیش بنده و خداوند ارجمند مانی:

Чун дар намоз бошӣ дили худ бо худои дор . Ҳаргоҳ ба хону хӯриши дасти ёзии гулӯии худро поси андеши зӣ . Чун бо мардум дар миён бошӣ поси забони дор . Ҳаргоҳ дар хонаи бегонаи шӯии Фропўши дидаи худро . Зиндаи ҷовиду марг безинҳорро аз ёд мабар . Некии хештанро ба мардуму бадии мардумро дарбора худ фаромӯши соз .

چون در نماز باشی دل خود با خدای دار. هرگاه به خوان و خورش دست یازی گلوی خود را پاس اندیش زی. چون با مردم در میان باشی پاس زبان دار. هرگاه در خانه بیگانه شوی فراپوش دیده خود را. زنده جاوید و مرگ بی زنهار را از یاد مبر. نیکی خویشتن را به مردم و بدی مردم را درباره خود فراموش ساز.