Амидгоҳо , то напиндорӣ инчанд рӯзаи дониста ва тавониста дайр ва давр мондам , ва аз фари фаррухи дидору фархундаи гуфторат ки ромиши дил ва ҷонаст ,у оромиши тану равон , кару кӯр .

امیدگاها، تا نپنداری اینچند روزه دانسته و توانسته دیر و دور ماندم، و از فر فرخ دیدار و فرخنده گفتارت که رامش دل و جان است، و آرامش تن و روان، کر و کور.

Дорои сухан , донои куҳан , Қоонӣ , ки аз дербоз бо ҳам ҳамхонаему парвози андеши як ошиёна , ба ранҷии гарони газанди анбози бистар ва болаш афтод , ва бо шиканҷии душвори дармон , дмсози фарёду нолш . Аз дар поси бастагӣ ,у чораи хастагӣ , бо онкӣ аз ман ранҷии нздоиду ғанҷии бФзоид ; бо бимордорӣ май барадаму кор парасторӣ мекардам . Ду рӯзӣаст тоби ларза дар кор костанаст ,у афтодаро ба хости худои ҳанҷори хостн . Бо ин фурӯмондагӣ ки дида ва донанд ва нагуфта низ шинохт тавонанд , бпоимрдии дстўораҳ , бадрӯди бунгоҳ худ гуфтам ,у роҳи фаргоҳ саркорӣ гирифтам . Наздики дарвозаи шимӣрони дӯстӣ фароз омад , бондишаҳи ман огоҳи гашт . Гуфт : онро ки ба дили пӯёнӣу бҷони ҷӯён , бо ҷавонии сабзаи фом ки ришӣ каму сиёҳ ,у болои пӯшии обӣ ва кӯтоҳ дошт , фарои пеши гармоба ҳоҷӣ дидам .

دارای سخن، دانای کهن، قاآنی، که از دیرباز با هم همخانه ایم و پرواز اندیش یک آشیانه، به رنجی گران گزند انباز بستر و بالش افتاد، و با شکنجی دشوار درمان، دمساز فریاد و نالش. از در پاس بستگی، و چاره خستگی، با آنکه از من رنجی نزداید و غنجی بفزاید؛ با بیمارداری می بردم و کار پرستاری میکردم. دو روزی است تاب لرزه در کار کاستن است، و افتاده را به خواست خدا هنجار خاستن. با این فروماندگی که دیده و دانند و نگفته نیز شناخت توانند، بپایمردی دستواره، بدرود بنگاه خود گفتم، و راه فرگاه سرکاری گرفتم. نزدیک دروازه شمیران دوستی فراز آمد،باندیشه من آگاه گشت. گفت: آنرا که به دل پویانی و بجان جویان، با جوانی سبزه فام که ریشی کم و سیاه، و بالا پوشی آبی و کوتاه داشت، فرا پیش گرمابه حاجی دیدم.

Гуё бо бастагони бандагони эмомаши корӣ буд , ё бо дигаронаши бозорӣ . Ҳаме донам ки аз ин рафт ва андозат судии ҷузи ранҷ беганҷ нахоҳад раст , ва аз ин пару парвозати сояи он ҳумоюн эй чархи сарбаландӣ бар торак комкорӣ нахоҳад афтод .

گویا با بستگان بندگان امامش کاری بود، یا با دیگرانش بازاری. همی دانم که از این رفت و اندازت سودی جز رنج بی گنج نخواهد رست، و از این پر و پروازت سایه آن همایون همای چرخ سربلندی بر تارک کامکاری نخواهد افتاد.

Имрӯзу имшаби талх ё ширин бо мо анбози нону намаки зӣ ,у фардои бомдодон ба хости поки яздону раҳнамӯнии бахти фаррух , дӯстро рух бар остону сар бар осмони соӣ . Ногузирам ; дар кӯии он дӯст , рои диранг , бар сози шитоб пешӣ гирифт ,у ҷони фармӯда бо коҳиши имрӯз ба ёди ромиши фардо , бо оромишии нағзу зебои хешӣ . Чун базм торикаст ва навбат дарёфт наздик , забони гузориш дар кому дасти нигориш дар остини хуштар . Камтарини бандаи мустаманди яғмо .

امروز و امشب تلخ یا شیرین با ما انباز نان و نمک زی، و فردا بامدادان به خواست پاک یزدان و رهنمونی بخت فرخ، دوست را رخ بر آستان و سر بر آسمان سای. ناگزیرم؛ در کوی آن دوست، رای درنگ، بر ساز شتاب پیشی گرفت، و جان فرموده با کاهش امروز به یاد رامش فردا، با آرامشی نغز و زیبا خویشی. چون بزم تاریک است و نوبت دریافت نزدیک، زبان گزارش در کام و دست نگارش در آستین خوشتر. کمترین بنده مستمند یغما.