Шаби дӯшин ки шабӣ буд шабиҳи шаби қадар

شبِ دوشین که شبی بود شبیهِ شبِ قدر

Ҳамчу наврӯз даромад з дар он самин садр

همچو نوروز درآمد ز در آن سمین‌صدر

Абрӯяш буд ба рухи ҳамчуи ҳилолӣ дар бадар

ابرویش بود به رخ همچو هلالی درِ بدر

Бар хдши зулф чу овехтаи сидқӣ бо узр

بر خَدَش زلف چو آویخته صدقی با عذر

Омад аз меҳр чаҳ он моҳи рухи чаҳордаҳи сол

آمد از مهر چه آن ماه رخ چهارده‌سال

Дошт бар чеҳраи накӯи холӣ ва дар пои халхол

داشت بر چهره نکو خالی و در پا خلخال

Кард дар пои басии фитнаи зи халхолу зи хол

کرد در پای بسی فتنه ز خلخال و ز خال

Аз ду рухсори сипеди оятӣ аз субҳи висол

از دو رخسار سپید آیتی از صبح وصال

Ба ҷФокорӣ , ҳарчанд бади он маи мавсуф

به جفاکاری، هرچند بُد آن مَه موصوف

Лек шуд умр ба умеди вафояши масруф

لیک شد عمر به امّیدِ وفایش مَصروف

Оризаш аз ду тараф дар шикани мӯи мҳФўФ

عارِضش از دو طرف در شکنِ مو مَحفوف

Ростии ҳам чу яке меҳри асири ду кусуф

راستی هم چو یکی مهر اسیر دو کسوف

Чаҳ даҳуми шарҳи зи таннозии он тарки чгл

چه دهم شرح ز طنّازیِ آن تُرکِ چِگِل

Ки зи рӯи офати ҷон буд ва ба мӯи ғорати дил

که زِ رو آفت جان بود و به مو غارت دل

Сахти кин , сусти вафо , дирсФо , зўдгсл

سخت‌کین، سُست‌وفا، دیرصفا، زودگُسِل

Хусрави дил ба шукри хандаи қандаши моил

خسروِ دل به شکر خندهٔ قندش مایل

Умри ман кӯтаҳ аз он силсилаи зулфи баланд

عمر من کوته از آن سلسلهٔ زلف بلند

Ки саропост шиканҷу гиреҳу банду каманд

که سراپاست شکنج و گره و بند و کمند

Дайн аз он рафтау ҷони шефтау дили дарбанд

دین از آن رفته و جان شیفته و دل دربند

Илми аллоҳи ду рахти хӯрда ба ҷинати савганд

علم الله دو رخت خورده به جنّت سوگند

Борӣ омад чу ба кошонаам он ҳодиси завқ

باری آمد چو به کاشانه‌ام آن حادِثِ ذوق

Хӯни як халқ ба гардани бадаш аз ҳалқаи тавқ

خون یک خلق به گردن بُدش از حلقهٔ طوق

Хашмгин буд чаҳ шуд такяи зани маснади фавқ

خشمگین بود چه شد تکیه‌زن مسندِ فوق

Ончунонӣ ки ба як лаҳзаи чунин улфати шавқ

آنچنانی که به یک لحظه چنین الفتِ شوق

Гуфтамаш чист бетаи имшаб ин гуфту шнФт

گفتمش چیست بتا امشب این گفت و شنفت

Айш бетиш набоист ниҳод аз кафи муфт

عیش بی‌طیش نبایست نهاد از کف مفت

Чун шунид ин сухан аз ман мутабассим шуд ва гуфт

چون شنید این سخن از من مُتِبَسِّم شد و گفت

Тоқи абрӯии маро аз чаҳ ҷиҳат гуфтӣ ҷуфт

طاق ابروی مرا از چه جهت گفتی جفت