Ид ҷам шуд эй Фаридуни хуи бути Эрони параст

عیدِ جم شد ای فریدون‌خو بت ایران‌پرست

Мустабидии хуй заҳҳокӣаст ин ху на зи даст

مستبدی خوی ضحاکی است این خو نِهْ ز دست

Ҳолиё каз силаму тӯри Англис ва рӯс ҳаст

حالیا کز سَلْم و تور انگلیس و روس هست

Эраҷи Эрони саропо , дастгиру пои баст

ایرجِ ایران سراپا، دستگیر و پای‌بست

Ин ҳамон Эрон ки манзилгоҳи Кайковус буд

این همان ایران که منزلگاه کیکاووس بود

Хобгоҳи Дориюшу мأмни Сӣрӯс буд

خوابگاهِ داریوش و مأمنِ سیروس بود

Ҷои золу рустаму Гӯдарзу Геву Тӯс буд

جای زال و رستم و گودرز و گیو و طوس بود

Неи чунин помоли ҷаври Англису рӯс буд

نی چنین پامالِ جورِ انگلیس و روس بود

Ин ватани размоварӣ монанди Қоран дида аст

این وطن رزم‌آوری مانند قارن دیده است

Вақъаи Гаршосбу ҷанги Таҳамтан дида аст

وَقعهٔ گرشاسب و جنگ تَهَمتَن دیده است

Ҳӯшмандии ҳамчуи ҷомосу пшўтн дида аст

هوشمندی همچو جاماس و پَشوتَن دیده است

Шавкати гштосу дорои баҳман дида аст

شوکتِ گشتاس و داراییِ بهمن دیده است

Ранҷҳои Ардашери Бобакон бар бод рафт

رنج‌های اردشیر بابکان بر باد رفت

Заҳмати шопӯри зўолоктоФи ҳол аз ёд рафт

زحمت شاپورِ ذوالاکتاف حال از یاد رفت

Шеваи Нӯшервонии расми адл ва дод рафт

شیوهٔ نوشیروانی رسمِ عدل و داد رفت

Обрӯии хоки мо бар бод истибдод рафт

آبروی خاکِ ما بر بادِ استبداد رفت

Охир эй бе шӯри мардуми арақ Эронӣ куҷост ?

آخر ای بی‌شور مردم عِرقِ ایرانی کجاست؟

Шуд ватан аз даст , ойин мусулмонӣ куҷост ?

شد وطن از دست، آیین مسلمانی کجاست؟

Ҳишмати ҳурмуз чаҳ шуд ? шопӯр сосонӣ куҷост ?

حشمتِ هُرمُز چه شد؟ شاپور ساسانی کجاست؟

Санҷари салҷуқи кӯ ? Мансур сомонӣ куҷост ?

سنجر سلجوق کو؟ منصور سامانی کجاست؟

эй хуши он рӯзӣ ки Эрон буд чун хулди барин

ای خوش آن روزی که ایران بود چون خُلدِ بَرین

Вусъати ин хоки пок аз рӯм будӣ то ба чин

وسعتِ این خاکِ پاک از روم بودی تا به چین

Бӯда аз ҳайси никуии ҷинат рӯй замин

بوده از حیثِ نکویی جنّتِ روی زمین

Шаҳриёронро бар ин хок аз шараф будӣ ҷабин

شهریاران را بر این خاک از شرف بودی جبین

Шуд зи дасти партии ин мамлакат бебуиу ранг

شد ز دستِ پارتی این مملکت بی‌بوی و رنگ

Партӣ зад шишаи номӯси Эронро ба санг

پارتی زد شیشهٔ ناموسِ ایران را به سنگ

Партӣ оварад номи неки Эронро ба нанг

پارتی آورد نامِ نیکِ ایران را به ننگ

Партӣ бинмуд моро бандаи аҳли фаранг

پارتی بنمود ما را بندهٔ اهلِ فرنگ

Хоҳӣ аз тавзеҳи олам эй рафиқи ҳам ватан

خواهی از توضیح عالم ای رفیقِ هم‌وطن

Гӯш худ бигушоу тавзеҳот он бишинав зи ман

گوشِ خود بگشا و توضیحات آن بشنو ز من

То нагӯйӣ илм бошад мунҳасир дар лоу лн

تا نگویی علم باشد منحصر در لا و لن

Як фулузии кон мусовӣ ҳаст дар қадари саман

یک فلزی کان مساوی هست در قدرِ ثَمَن

Вари зи ман хоҳии ту ҳасану иттифоқу иттиҳод

ور ز من خواهی تو حسن و اتفاق و اتحاد

Ҷанги жопўнӣу рӯсиро саросари ори ёд

جنگ ژاپونی و روسی را سراسر آر یاد

То бадонеи давлатӣ беқадару ҷоҳӣ бо нажод

تا بدانی دولتی بی‌قدر و جاهی با نژاد

Хонаи шоҳаншаҳӣ чун рӯсро бар бод дод

خانهٔ شاهنشهی چون روس را بر باد داد

Гар зи боди кибру нор ҷаҳл бартобем рӯй

گر ز باد کبر و نار جهل برتابیم روی

Шояд оби рафтаи ин хок боз ояд ба ҷӯй

شاید آبِ رفتهٔ این خاک باز آید به جوی

Лек бо ин вазъи Эрон мушкиласт ин гуфт вгўӣ

لیک با این وضعِ ایران مشکل است این گفت‌وگوی

Чун ки мо кардем акнӯн бар ду чизи зишти хуй

چون که ما کردیم اکنون بر دو چیزِ زشت خوی

Гуҳ ба малики рай ба фармони ҷавонӣ бо шитоб

گَهْ به مُلکِ ری به فرمانِ جوانی با شتاب

Каъбаи омоли миллатро кунем аз бен хароб

کعبهٔ آمالِ ملت را کنیم از بُن خراب

Гоҳи андари язд бо унвони шӯру инқилоб

گاه اندر یزد با عنوان شور و انقلاب

Анҷуман созем ва нандешем аз ин иртикоб

انجمن سازیم و نندیشیم از این ارتکاب

Ин ватан дар ҳоли назъу хасмаши андари пеш ва пас

این وطن در حالِ نَزع و خَصمَش اندر پیش و پس

Ваа чаҳ ҳоли назъи ковро нест беш аз як нафас

وَهْ چه حالِ نَزع کاو را نیست بیش از یک نفس

Доруӣ ӯ иттиҳоду ҳиммат мо ҳасту бас

داروی او اتحاد و همتِ ما هست و بس

Лек ин фарёдҳоро кӣ буд фарёдрас

لیک این فریادها را کی بود فریادرس

То ки дар Эрони зи қонӯн асосӣ ҳаст ном

تا که در ایران ز قانونِ اساسی هست نام

То диҳад машрӯтаи озодӣ ба хайли хосу ом

تا دهد مشروطه آزادی به خیلِ خاص و عام

То зи золим май намояди адли салби эҳтиром

تا ز ظالم می‌نماید عدل سَلبِ احترام

Ҳар замони ин шеър мегӯям паии хатми калом

هر زمان این شعر می‌گویم پیِ ختمِ کلام

Худ ту май донеи ним аз шоирони чоплус

خود تو می‌دانی نِیَم از شاعرانِ چاپلوس

Каз барои сим бинмоем касеро пои бӯс

کز برای سیم بنمایم کسی را پای‌بوس

ё расонами чархи рейсиро ба чархи обнӯс

یا رسانم چرخ ریسی را به چرخ آبنوس

Ман намегӯям туе даргоҳи ҳиҷои ҳамчуи Тӯс

من نمی‌گویم تویی درگاه هیجا همچو طوس