Шабиҳ моҳ макун Тифли хурдсоли маро

شبیه ماه مکن طفل خردسال مرا

Чу офтоб нахоҳӣ агар заволи маро

چو آفتاب نخواهی اگر زوال مرا

Дар ин қафас чу марои қудрат паридан нест

در این قفس چو مرا قدرت پریدن نیست

Хушам ки санги ҳаводиси шикасти боли маро

خوشم که سنگ حوادث شکست بال مرا

Ниҳоди сар ба биёбони зи ғами дили ваҳшӣ

نهاد سر به بیابان ز غم دل وحشی

Чу дид оҳӯии шери афкани ғизоли маро

چو دید آهوی شیر افکن غزال مرا

Ҳазор нуктаи зи асрори ишқ май гуфтем

هزار نکته ز اسرار عشق می گفتیم

Набаста буд агар ғами забони лоли маро

نبسته بود اگر غم زبان لال مرا

Ба кӯии бодаи фурӯашони қадами гузор ва бибин

به کوی باده فروشان قدم گذار و ببین

Бадӯри ҷом чу ҷамшеди ҷами ҷалоли маро

بدور جام چو جمشید جم جلال مرا

Хаёли турраи ошуфтаи ту то дили шаб

خیال طره آشفته تو تا دل شب

Ҳазор бор парешон кунад хаёли маро

هزار بار پریشان کند خیال مرا

Ба сад умеди нишондами ниҳоли озодӣ

به صد امید نشاندم نهال آزادی

Худо кунад , накунад боғбони ниҳоли маро

خدا کند، نکند باغبان نهال مرا