Ёди боди он шаб ки ҷо бар хок кӯе доштем

یاد باد آن شب که جا بر خاک کویی داشتیم

То саҳар аз оташи дил обрӯе доштем

تا سحر از آتش دل آبرویی داشتیم

Хуррами он рӯзӣ ки дар майхона бо михўоргон

خرم آن روزی که در میخانه با میخوارگان

То ба шаб аз нашъа май ,ҳои ва ҳўиӣ доштем

تا به شب از نشئهٔ می، های و هویی داشتیم

Сайл май аз кӯҳсори хам ба шаҳр афтод дӯш

سیل می از کوهسار خُم به شهر افتاد دوش

Кошкӣ мо ҳам ба дӯши худ сабуе доштем

کاشکی ما هم به دوش خود سبویی داشتیم

Буд инам аз барои дидани маъшӯқи марг

بود اینم از برای دیدن معشوق مرگ

Дар тамоми зиндагигар орзӯе доштем

در تمام زندگی گر آرزویی داشتیم

Доғу дарди гули рухони пажмурда ва хорам намӯд

داغ و درد گل‌رخان پژمرده و خوارم نمود

Варна мо ҳам рӯзгории ранг ва бӯе доштем

ورنه ما هم روزگاری رنگ و بویی داشتیم