То дидаи дилами оризи он рашки парӣ ро

تا دیده دلم عارِضِ آن رَشکِ پری را

Пӯшида ба тани ҷомаи девонагарӣ ро

پوشیده به تن جامهٔ دیوانه‌گری را

Чун марди ҳунарпеша ба ҳар давра залил аст

چون مردِ هنرپیشه به هر دوره ذلیل است

Хуш онкӣ кунад пешаи худ беҳунарӣ ро

خوش آنکه کند پیشهٔ خود بی‌هنری را

Шаб то ба саҳар дар талаби субҳи висолат

شب تا به سحر در طلبِ صبحِ وصالت

Бигрифта дилами домани оҳи саҳарӣ ро

بگرفته دلم دامنِ آهِ سحری را

Дар асри тамаддун чун таваҳҳуш шудаи афзӯн

در عصرِ تَمَدُّن چون تَوَحُّش شده افزون

Бар дидаи кашами серумаи аҳди ҳаҷарӣ ро

بر دیده کشم سرمهٔ عهدِ حجری را

Ёқӯти магари пеши лаби лаъли ту дам зад

یاقوت مگر پیشِ لبِ لعلِ تو دم زد

Каз рашк чу ман ҷилва диҳад хӯни ҷгарӣ ро

کز رَشک چو من جلوه دهد خون‌جگری را

Аз рӯзи азали дасти қазои қисмат мо кард

از روزِ ازل دستِ قضا قسمتِ ما کرد

Расвоӣу оворагеу дарбаи дарӣ ро

رسوایی و آوارگی و دربه‌دری را

То фаррухӣ аз сари ғами ишқ хабар шуд

تا فرخی از سِرِّ غمِ عشق خبر شد

Руҷҳон диҳад аз ҳар хабарӣ бехабарӣ ро

رجحان دهد از هر خبری بی‌خبری را