эй ки пурсӣ то ба кӣ дарбанд дарбандем мо
ای که پرسی تا به کی دربند دربندیم ما
То ки озодӣ буд дарбанд дар бандеми мо
تا که آزادی بود دربند در بندیم ما
Хору зор ва бекас ва бехонимону дарба дар
خوار و زار و بیکس و بیخانمان و دربهدر
Бо вуҷӯди ин ҳамаи ғам , шод ва хурсандем мо
با وجود این همه غم، شاد و خرسندیم ما
Ҷои мо дар гӯшаи саҳро буд монанди кӯҳ
جای ما در گوشهٔ صحرا بُوَد مانند کوه
Гӯшаи гиру сарбаланд ва сахт пайвандем мо
گوشهگیر و سربلند و سختپیوندیم ما
Дар гулистони ҷаҳон чун ғунчаҳои субҳдам
در گلستان جهان چون غنچههای صبحدم
Бо даруни пари зи хӯн дар ҳол лабхандем мо
با درون پر ز خون در حال لبخندیم ما
Модар Эрон нашуд аз мард зоидани ақим
مادر ایران نشد از مرد زاییدن عقیم
Зон зани фархундаро фарзона фарзандем мо
زان زن فرخنده را فرزانه فرزندیم ما
Иртиқои мо муяссар мешавад бо сӯхтан
ارتقاء ما میسر میشود با سوختن
Бар фарози миҷмари гетӣ чу Исфандем мо
بر فراز مجمر گیتی چو اسفندیم ما
Гар намеомад чунин рӯзӣ куҷо донанд халқ
گر نمیآمد چنین روزی کجا دانند خلق
Дар миёни ҳамгинон бе мисли ва монандем мо
در میان همگنان بیمثل و مانندیم ما
Киштии моро худоёи нохудо аз ҳам шикаст
کشتی ما را خدایا ناخدا از هم شکست
Бо вуҷӯди онкии киштиро худовандем мо
با وجود آنکه کشتی را خداوندیم ما
Дар ҷаҳон куҳна монад номи моу фаррухӣ
در جهان کهنه ماند نام ما و فرخی
Чун зи эҷоди ғазали тарҳ нав афкандем мо
چون ز ایجاد غزل طرح نو افکندیم ما