Гар ки тамен шавад аз дасти ғами озодии мо

گر که تأمین شود از دستِ غم آزادیِ ما

намеравад то ба фалаки ҳелҳалаи шодии мо

می‌رود تا به فلک هلهلهٔ شادیِ ما

Мо аз он хона харобем ки меъмори ду дил

ما از آن خانه‌خرابیم که معمارِ دو دل

Нест як лаҳза дар андешаи ободии мо

نیست یک لحظه در اندیشهٔ آبادیِ ما

Бас ки ҷонро ба раҳи ишқи ту ширини додем

بس که جان را به رَهِ عشق تو شیرین دادیم

Теша хӯн мехӯрд аз ҳасрати Фарҳодии мо

تیشه خون می‌خورد از حسرتِ فرهادیِ ما

Дод аз дасти ҷафои ту ки бо хираи сиррӣ

داد از دستِ جفای تو که با خیره‌سری

Кард помоли ситами мадфани аҷдодии мо

کرد پامالِ ستم مدفنِ اجدادیِ ما

Ончунон шуҳра ба шогирдии ишқи ту шудем

آنچنان شُهره به شاگردیِ عشقِ تو شدیم

Ки ҷунуни сархат зар дод ба устодии мо

که جنون سرخطِ زر داد به استادیِ ما

Фаррухӣ дод схндонӣ аз он дод ки кард

فرخی دادِ سخندانی از آن داد که کرد

Дар ғазали бандагии табъи худододии мо

در غزل بندگیِ طبعِ خدادادیِ ما