Чаман аз лола чу биниҳод ба сари афсари сурх

چمن از لاله چو بنهاد به سر افسر سرخ

Пои гули зани зи кафи сбзхтони соғари сурх

پای گل زن ز کف سبزخطان ساغر سرخ

Ашк чун сим сипедам шуд аз он хӯн ки зи халқ

اشک چون سیم سپیدم شد از آن خون که ز خلق

Зрдрўиӣ кашад онкас ки надорад зари сурх

زردرویی کشد آنکس که ندارد زر سرخ

Гарчи ман қотили дилро нашиносам аммо

گرچه من قاتل دل را نشناسم اما

Дидаам дар кафи он чашми сияҳи ханҷари сурх

دیده‌ام در کف آن چشم سیه خنجر سرخ

Кӣ ба боми ту парӣ рӯй занад болу парӣ

کی به بام تو پری روی زند بال و پری

Ҳар кабӯтар ки зи санг ту надорад пари сурх

هر کبوتر که ز سنگ تو ندارد پر سرخ

Тохти мижгони ту бар малики дил аз чашми сиёҳ

تاخت مژگان تو بر ملک دل از چشم سیاه

Чун сӯии шарқ ба фармони қазои лашкари сурх

چون سوی شرق به فرمان قضا لشکر سرخ

Хӯни дил хӯрдаам аз дасти ту бас , аз пас марг

خون دل خورده‌ام از دست تو بس، از پس مرگ

Сар занад сабзаи сар аз турбати ман бо сари сурх

سر زند سبزه سر از تربت من با سر سرخ

Шаби мо рӯз нагардад зи маи бохтарӣ

شب ما روز نگردد ز مه باختری

То чу хуршед ба ховар , назанем ахтари сурх

تا چو خورشید به خاور، نزنیم اختر سرخ

Пурсиши хонаи моро макун аз кас ки зи ашк

پرسش خانه ما را مکن از کس که ز اشک

Хонаи мости ҳамон хона ки дорад дар сурх

خانه ماست همان خانه که دارد در سرخ

Фаррухӣ рӯй сифеди онкӣ бар чархи кабӯд

فرخی روی سفید آنکه بر چرخ کبود

Бо рухи зарди зи силӣ будаш зевари сурх

با رخ زرد ز سیلی بودش زیور سرخ