Нозами он сарви хиромонро ки аз бас ноз дорад
نازم آن سروِ خرامان را که از بس ناز دارد
Дастаи сунбули мудом аз шона поондоз дорад
دستهٔ سنبل مدام از شانه پاانداز دارد
Рӯнамо гирад зи гул чун рӯи намояд дар гулистон
رونما گیرد ز گل چون رو نماید در گلستان
Бар арӯсони чамани он нозанини бас ноз дорад
بر عروسانِ چمن آن نازنین بس ناز دارد
Сохтам бо сӯхтан як умр дар роҳи муҳаббат
ساختم با سوختن یک عمر در راهِ محبّت
Ишқи олами сӯзи оре сӯз дорад соз дорад
عشقِ عالمسوز آری سوز دارد ساز دارد
Зини асирони мусӣбат дида набӯд чун ману дил
زین اسیرانِ مصیبتدیده نَبوَد چون من و دل
Мурғ беболӣ ки дар дили ҳасрат парвоз дорад
مرغِ بیبالی که در دل حسرتِ پرواز دارد
Бо худовандӣ нигарадед аз тамаъи ин бандаи қонеъ
با خداوندی نگردید از طمع این بنده قانع
Хоҷаи мо то бихоҳӣ ҳирс дорад оз дорад
خواجهٔ ما تا بخواهی حرص دارد آز دارد
Дасти ботили қуфл ғам зад бар забони мурғи ҳақи гӯ
دستِ باطل قفلِ غم زد بر زبانِ مرغِ حقگو
Варна ин мурғи хуши алҳони садҳазор овоз дорад
ورنه این مرغِ خوشالحان صدهزار آواز دارد
Бо рамидан ром созад он ғизоли машки мӯ ро
با رمیدن رام سازد آن غزالِ مُشکمو را
Ҳарки ҳамчун фаррухии табъи ғазал пардоз дорад
هرکه همچون فرخی طبعِ غزلپرداز دارد