Зиҳии мусаххари ҳикмати зи моҳ то моҳӣ

زهی مسخّر حُکمت ز ماه تا ماهی

Шаҳи ситораи сипоҳу сипеҳри даргоҳӣ

شه ستاره سپاه و سپهر درگاهی

Чу бандагон , мау хуршед бар дарат шабу рӯз

چو بندگان، مه و خورشید بر درت شب و روز

Нишастаанд ба ҳар хидматӣ ки дар хоҳӣ

نشسته اند به هر خدمتی که در خواهی

Туе ки аз раҳи тасбиб , қисти рӯзии халқ

تویی که از ره تسبیب، قسط روزی خلق

Ба даст туастгарафзое ва агар коҳӣ

به دستِ توست گر افزایی و اگر کاهی

Ту он сипеҳри шикорӣ ки шери бешаи чарх

تو آن سپهر شکاری که شیر بیشه چرخ

зи бими теғи ту тани дрдҳд ба рӯбоҳӣ

ز بیم تیغ تو تن دردهد به روباهی

Ба ҳаламу пари ҳунарӣ чун хирад дар арвоҳӣ

به حلم و پر هنری چون خرد در ارواحی

Ба рФқу хуши суханӣ чун сухан дар афвоҳӣ

به رفق و خوش سخنی چون سخن در افواهی

Ба Мисри малики худоят азиз кард ва ҳам ӯст

به مصر مُلک خدایت عزیز کرد و هم اوست

Ки дод тахти азизӣ ба Юсуфи чоҳӣ

که داد تخت عزیزی به یوسف چاهی

з туаст чеҳраи дайнро тароват аз паии онк

ز توست چهره دین را طراوت از پی آنک

Ба теғи ҳуҷҷат , осори сибғаи аллоҳӣ

به تیغ حجت،آثار صبغة اللهی

Баради синони ту аз чашми рӯзи бенаӣ

برد سنان تو از چشم روز بینایی

Диҳад замири ту аз рози чархи огоҳӣ

دهد ضمیر تو از راز چرخ آگاهی

Шикасти номдаҳ аз ҳеҷ рӯй дар ҳишмат

شکست نامده از هیچ روی در حشمت

Магар ба турраи ҷаъд батон харгоҳӣ

مگر به طره جعد بتان خرگاهی

Куҷо расад мау хуршед , чун кунад май лаъл

کجا رسد مه و خورشید،چون کند می لعل

Ба рӯзи пеши ту хуршедӣ ва ба шаби моҳӣ

به روز پیش تو خورشیدی و به شب ماهی

Хдоигонои доне ки хизмати ту маро

خدایگانا دانی که خدمت تو مرا

Мақдамаст бар ағрози молӣу ҷоҳӣ

مقدم است بر اغراض مالی و جاهی

Замона сарзанишам кард ва гуфт хира ! чаро

زمانه سرزنشم کرد و گفت خیره! چرا

Фитодӣ аз дар шоҳи ҷаҳон ба гумроҳӣ ?

فتادی از در شاه جهان به گمراهی؟

Ҷавоб додам ва гуфтам ки неки бозондиш

جواب دادم و گفتم که نیک بازاندیش

Ки зини замонаи манам ё ту мхтӣу соҳӣ ?

که زین زمانه منم یا تو مخطی و ساهی؟

Агар фитодаам аз хизматаши шбонрўзӣ

اگر فتاده ام از خدمتش شبانروزی

Гузидаам ба дуои хизмати саҳаргоҳӣ

گزیده ام به دعا خدمت سحرگاهی

Маро чу шоҳи гузидаи сету шоҳро яздон

مرا چو شاه گزیده ست و شاه را یزدان

На ман зи бандагии уфтам на шоҳ аз шоҳӣ

نه من ز بندگی افتم نه شاه از شاهی

Расед мавсими наврӯзу душманони зи ҳасад

رسید موسم نوروز و دشمنان ز حسد

Ҳаме зананд нафасҳои сарди даии моҳӣ

همی زنند نفسهای سرد دی ماهی

Ту бар сарир млкшаҳ нишастае чаҳ аҷаб . . . ?

تو بر سریر ملکشه نشسته ای چه عجب...؟

Агар буд ҳамаи наврӯзи ту маликшоҳӣ

اگر بود همه نوروز تو ملکشاهی

Ба рағми аъдои умрати дарози бод аз онк

به رغم اعدا عمرت دراز باد از آنک

Нагирад аз дами хафоаши рӯзи кӯтоҳӣ

نگیرد از دم خفاش روز کوتاهی

Ба амр ва наҳй барон бар замонаи ҳукм ки низ

به امر و نهی بران بر زمانه حکم که نیز

Замонаро набӯд ҷузи ту омиру ноҳӣ

زمانه را نبود جز تو آمر و ناهی