эй фалак сар бидон дароварда

ای فلک سر بدان درآورده

Ки ту гӯйӣ ки хоки пой ман аст

که تو گویی که خاک پای من است

Зинати осмону зевари моҳ

زینت آسمان و زیور ماه

Акси ҷом ҷаҳон намой ман аст

عکس جام جهان نمای من است

Соябони сипеҳр на пӯшиш

سایبان سپهر نُه پوشش

Остон дар сарой ман аст

آستان در سرای من است

Ҳуҷҷатии кони забон фитна бибаст

حجتی کان زبان فتنه ببست

Сари теғи ҷҳонгшоӣ ман аст

سر تیغ جهانگشای من است

Офтобӣ ки ақл зарра ӯст

آفتابی که عقل ذرّه اوست

Заррае зи офтоби рой ман аст

ذره ای ز آفتاب رای من است

Ду ҷаҳонро ба пушт пой задӣ

دو جهان را به پشت پای زدی

Ки камӣни фазлаи сахоӣ ман аст

که کمین فضله سخای من است

Поят озурда шуд зи садумати он

پایت آزرده شد ز صدمت آن

Худ ҳамин моҷрогўӣ ман аст

خود همین ماجراگوی من است

Дард дар пояти аўФтод ба узр

درد در پایت اوفتاد به عذر

Ки гуноҳи ману ?хитой ман аст

که گناه من و خطای من است

Чун ба поят расед осебам

چون به پایت رسید آسیبم

Гар бабрии серуми сазоӣ ман аст

گر ببری سرم سزای من است

Ақли савганд бар ҷаҳон ме дод

عقل سوگند بر جهان می داد

Ки агар дар сарати ҳавоӣ ман аст

که اگر در سرت هوای من است

Ба сари ман ки дард пош бичин

به سر من که درد پاش بچین

Ки ту доне ки бӯсаи ҷой ман аст

که تو دانی که بوسه جای من است

Ҷовдони зӣ ки чарх ме гуяд

جاودان زی که چرخ می گوید

Ки бақои ту бо бақоӣ ман аст

که بقای تو با بقای من است