Эмоми оламу муфтии вақти мҳиии аддӣн

امام عالم و مفتی وقت محیی الدین

Туе ба асбу рух аз коинот гашта фара

تویی به اسب و رخ از کاینات گشته فره

Ба мадҳи ту ду се навбати қасида ҳо гуфтам

به مدح تو دو سه نوبت قصیده ها گفتم

Накард саъии ту аз кори ман кушодаи гиреҳ

نکرد سعی تو از کار من گشاده گره

зи пеши минбарати имрӯзи мардакӣ бар хост

ز پیش منبرت امروز مردکی بر خاست

Ки тавба мекунам аз кардаҳо ту гуфтӣ зиҳ

که توبه می کنم از کرده ها تو گفتی زه

зи мардумони ту зару ҷомаи хостӣу ҳама

ز مردمان تو زر و جامه خواستی و همه

Ба табъ ва тўъ бидоданд белҷоҷу сета

به طبع و طوع بدادند بی لجاج و سته

зи баҳри шеър чу чизе надодем борӣ

ز بهر شعر چو چیزی ندادیم باری

Барои тавба ки додӣ з шоирем бидиҳ

برای توبه که دادی ز شاعریم بده