Бар ҷаҳони шукрҳои бисёр аст
بر جهان شکرهای بسیار است
Ки қизили Арсалон ҷаҳондор аст
که قزل ارسلان جهاندار است
ӯст он подшоҳ каз сари теғ
اوست آن پادشاه کز سر تیغ
Хӯн фишонд чунонкии барқ аз меғ
خون فشانَد چنانکه برق از میغ
Райш ар бо фалак ба кин ояд
رایش ار با فلک به کین آید
Пушти хуршед дар замин ояд
پشت خورشید در زمین آید
Олам аз ҷӯад ӯ тавонгар шуд
عالم از جود او توانگر شد
Бӯстон дар либос шаштар шуд
بوستان در لباس ششتر شد
Наргис аз зари ниҳод бар сари тоҷ
نرگس از زر نهاد بر سر تاج
Лола аз лаъл барфаканд дўоҷ
لاله از لعل برفکند دواج
Шох сӯсан кашид ханҷари сим
شاخ سوسن کشید خنجر سیم
Абр бар оби рехт дар ятем
ابر بر آب ریخت دُرِّ یتیم
Ман мискини мустаманд ҳануз
من مسکین مستمند هنوز
Ҳамчунон бар қарори аввали рӯз
همچنان بر قرار اوّل روز
Тир меҳнат бахаст синаи ман
تیر محنت بخَست سینهٔ من
Бар шуд аз нестии хазинаи ман
بر شد از نیستی خزینهٔ من
Чун бад-ӣни гуфтанам ниёз омад
چون بدین گفتنم نیاز آمد
Мислии лоиқам фароз омад
مثلی لایقم فراز آمد
Олимӣ бар фароз минбар гуфт :
عالِمی بر فراز منبر گفت:
Ки « чу пайдо шавад сарой наҳуфт
که «چو پیدا شود سرای نهفت
Ришҳои сипедро зи гуноҳ
ریشهای سپید را ز گناه
Бахшад эзад ба ришҳои сиёҳ
بخشد ایزد به ریشهای سیاه
Бози риши сиёҳи рӯзи умед
باز ریش سیاه روز امید
Бошад андари паноҳи риши сипед »
باشد اندر پناه ریش سپید»
Мардакии сурхи риши ҳозир буд
مردکی سرخریش حاضر بود
Даст дар риш зад чу ин башнавад
دست در ریش زد چو این بشنود
Гуфт « мо худ дарин шумор на ем
گفت «ما خود درین شمار نهایم
Дар ду олам ба ҳеҷ кор наем ! »
در دو عالم به هیچ کار نهایم!»
Бандаи он сурхи риш мазлӯм аст
بنده آن سرخ ریش مظلوم است
Ки зи анъоми шоҳ маҳрӯм аст
که ز انعام شاه محروم است
Давлатат то ба ҳашари боқии бод
دولتت تا به حشر باقی باد
Меҳру моҳати надиму соқии бод
مهر و ماهت ندیم و ساقی باد
Чаҳ зиён дорад ар шавад ба мисл
چه زیان دارد ار شود به مثل
Дар ҷаҳони кори шоирӣ ба халал ?
در جهان کار شاعری به خلل؟