эй ба рухи рашки арғавону саман !
ای بهرخ رشکِ ارغوان و سمن!
Ҳеҷ доне чаҳ омад аз ту ба ман ?
هیچ دانی چه آمد از تو به من؟
То ба ҳиҷри ту мубтало шуда ам
تا به هجر تو مبتلا شدهام
Бо ғаму меҳнати ошно шуда ам
با غم و محنت آشنا شدهام
Лиззати умрам он қадр бӯда сет
لذت عمرم آنقدر بودهست
Ки ба кӯии туам гузар бӯда сет
که به کوی توام گذر بودهست
Ман ки аз хизмати ту давр шавам
من که از خدمت تو دور شوم
Чаҳ аҷабгар зи ҷон нФўр шавам !
چه عجب گر ز جان نفور شوم!
Будам айёми васлат эй дилкаш
بودم ایّام وصلَت ای دلکش
Ҳамчуи гули ҳафтаеу лекини хуш
همچو گل هفتهای ولیکن خوش
Ишқи ман бо рухи ту хуррам буд
عشق من با رخ تو خرّم بود
Дарду ғамро лаби ту марҳам буд
درد و غم را لب تو مرهم بود
Чун ҳадис аз сафари дроФкндӣ
چون حدیث از سفر درافکندی
Аз дилами бехи хуррамии кундӣ
از دلم بیخ خرّمی کندی
Об рӯем ба боди брдодӣ
آب رویم به باد بردادی
Хӯнам аз роҳ дида бикшодӣ
خونم از راه دیده بگشادی
Шаҳр бар ман ба зорён бигирист
شهر بر من به زاریان بگریست
Ки ту бе ӯ чигуна хоҳӣ зист ?
که تو بی او چگونه خواهی زیست؟
Ман бимонадам асиру оҷизу хор
من بماندم اسیر و عاجز و خوار
Рӯзу шаб бар дар бисоти хумор
روز و شب بر درِ بساط خمار
Худ бар ин кори ту муқарар буд
خود بر این کار تو مقرّر بود
Бандаро худ ҳазина дар сар буд
بنده را خود هزینه در سر بود
Ки ту ногоҳ аҳди ман шиканӣ
که تو ناگاه عهد من شکنی
Ҳамчуи ашкам ба хоки брФкнӣ
همچو اشکم به خاک برفکنی
Охир эй беҳифоз бе маънӣ
آخر ای بیحفاظ بیمعنی
Ҳеҷ ҳосил надошт он даъвӣ ?
هیچ حاصل نداشت آن دعوی؟
Ман ки аз ту вафо тамаъ дорам
من که از تو وفا طمع دارم
Лоҷарами ин чунин буд корам ?
لاجرم این چنین بود کارم؟
Дӯстонро касе ниёзорад
دوستان را کسی نیازارد
Чун маниро касе чунин дорад ?
چون منی را کسی چنین دارد؟
Ман зи рӯз нахуст донистам
من ز روز نخست دانستم
Венаи ҳикоят дуруст донистам
وین حکایت درست دانستم
Ки ту ин аҳд башиканӣ бо ман
که تو این عهد بشکنی با من
Ба дар ое ба душманӣ бо ман
بهدرآیی به دشمنی با من
Ҳамаи олами туро харидоранд
همه عالم تو را خریدارند
Ба чу ман муфлисати бнгзорнд
به چو من مفلست بنگذارند
Сад раҳам ақл гуфт : эй мискин !
صد رَهَم عقل گفت: ای مسکین!
Рӯи пас кор хештан биншин !
رو پس کار خویشتن بنشین!
Ишқи хубону синаи авбош ? !
عشق خوبان و سینهٔ اوباش؟!
Нури хуршеду дидаи хафоаш ? !
نور خورشید و دیدهٔ خفاش؟!
Он ки сар бо сипеҳр дар норад
آن که سر با سپهر در نارد
Сару дарди сари ту , кӣ дорад ?
سر و دردِ سرِ تو، کی دارد؟
Ин насиҳати з ақл нишнидам
این نصیحت ز عقل نشنیدم
Лоҷарам то сазоӣ худ дидам
لاجرم تا سزای خود دیدم
Ман ба чанголи қаҳри афтода
من به چنگال قهر افتاده
Ёр дар гирди шаҳр сар дода
یار در گرد شهر سر داده
Ҳарзаи кор ӣ набӯд ҳарфати ман
هرزهکاری نبود حِرفَت من
эй дареғи он салоҳу иффати ман !
ای دریغ آن صلاح و عفّت من!
Дояи рӯят ба моҳи нанамуда
دایه رویت به ماه ننموده
Тоби мӯят сабо нафарсӯда
تاب مویت صبا نفرسوده
Ваҳмро бар дар ту кор набӯд
وهم را بر در تو کار نبود
Бодро дар бар ту бор набӯд
باد را در بر تو بار نبود
Бе гуноҳии зи бандаи баргаштӣ
بی گناهی ز بنده برگشتی
То ба гирди ҷаҳони смри гаштӣ
تا به گرد جهان سمر گشتی
Ту фикандӣ ба хираи андешӣ
تو فکندی به خیره اندیشی
Бо ҳамаи шаҳри раии марои хешӣ
با همه شهر ری مرا خویشی
Гар висоли миннат ба ком набӯд
گر وصال منت به کام نبود
ё ба ман майли ту тамом набӯд
یا به من میل تو تمام نبود
Ба чаҳ мӯҷиб фикандем борӣ
به چه موجب فکندیَم باری
Хира дар чанги пери кафторӣ ?
خیره در چنگ پیر کفتاری؟
Карда Иблисро ба ишваи сиёҳ
کرده ابلیس را به عشوه سیاه
Диларо дода бозии рӯбоҳ
دله را داده بازی روباه
Иллати кунаш солҳо дода
علّت کونش سالها داده
Астхўонҳош дар ҳам афтода
استخوانهاش در هم افتاده
Гар ту рӯзяши ногаҳони бинӣ
گر تو روزیش ناگهان بینی
Чуст бинишаста дар пас бинӣ
چست بنشسته در پس بینی
Рости гӯйӣ ки ҳаст исрофил
راست گویی که هست اسرافیل
Сувар дар дами гирифта бе таъвил
صور در دم گرفته بی تأویل
Ҳаст дар банди кир чун санадон
هست در بند کیر چون سندان
Дар даҳонаш намонда як дандон !
در دهانش نمانده یک دندان!
Гуҳ гуҳӣ хондам ба « нози писар ! »
گه گهی خوانَدَم به ناز «پسر!»
Кири хар дар каси чунин модар !
کیر خر در کس چنین مادر!
Чанд азин тан ба ғусса дар додан ?
چند ازین تن به غصه در دادن؟
Пери гаштами зи перзани годн !
پیر گشتم ز پیرزن گادن!
Гандаи перӣ , дадии бад-ӣни зиштӣ
گندهپیری، ددی بدین زشتی
Хизмат Нӯҳ карда дар киштӣ
خدمت نوح کرده در کشتی
Чун ҷудо кард ногаҳони зи миннат
چون جدا کرد ناگهان ز منت
Дар рабӯди он нўолаҳ аз даҳанат
در ربود آن نواله از دهنت
Баъди азин рух ба хӯн ҳаме шавем
بعد ازین رخ به خون همیشویم
Зор мегарем ва ҳаме гӯям :
زار میگریم و همیگویم:
К-эии бкрдаҳи лаби ту макорӣ
«کای بکرده لب تو مکّاری
Ҳеҷ мумкин буд ки якборӣ ?
هیچ ممکن بود که یکباری؟»