Ишқ чун дили сӯй ҷонон ме кашад

عشق چون دل سوی جانان می کشد

Ақлро дар зер фармон ме кашад

عقل را در زیر فرمان می کشد

Шарҳ натавон дод андари умрҳо

شرح نتوان داد اندر عمرها

Ончии ҷон аз ҷавр ҷонон ме кашад

آنچه جان از جور جانان می کشد

То кашид аз хати мишкӣни гирди моҳ

تا کشید از خط مشکین گرد ماه

Дили қалам бар сафҳа ҷон ме кашад

دل قلم بر صفحه جان می کشد

Чарх бар дӯш аз маи нав , ғошия

چرخ بر دوش از مه نو،غاشیه

Аз бен сӣ ва ду дандон ме кашад

از بن سیّ و دو دندان می کشد

Кӯри дили моҳо ки мебинад рахт

کور دل ماها که می بیند رخت

Вонгаҳе аз нил чавгон ме кашад

وانگهی از نیل چوگان می کشد

Кӯҳи ҳамранги лабат лаълӣ наёфт

کوه همرنگ لبت لعلی نیافت

Теғ дар хуршед рахшон ме кашад

تیغ در خورشید رخشان می کشد

Чашми ман дар тишнагӣ зон ғарқа шуд

چشم من در تشنگی زان غرقه شد

Коб аз ани чоҳ занхдон ме кашад

کاب از ان چاه زنخدان می کشد

Дасти гир эй ҷон ки фурсат дар гузашт

دست گیر ای جان که فرصت در گذشت

Поймардӣ кун ки об аз сари гузашт

پایمردی کن که آب از سر گذشت

Рӯй чун хуршед бинмоӣ аз ниқоб

روی چون خورشید بنمای از نقاب

Кобм аз сари ҳамчуи нилӯфари гузашт

کابم از سر همچو نیلوفر گذشت

эй басо каз ҳиҷрати оби чашми ман

ای بسا کز هجرت آب چشم من

Ҳамчуи боди меҳри ҷон бар зари гузашт

همچو باد مهر جان بر زر گذشت

Гуфтӣ аз пас марг ту бошад висол

گفتی از پس مرگ تو باشد وصال

Ҳам набӯду муддатии дигари гузашт

هم نبود و مدتی دیگر گذشت

Чанд гӯйии саргузашт дил бигӯӣ

چند گویی سرگذشت دل بگوی

Кори дил акнӯн гузашт аз саргузашт

کار دل اکنون گذشت از سرگذشت

Аз лаби ту булъаҷабтар посухат

از لب تو بلعجب تر پاسخت

Кон чунон талхаст ва бар шукри гузашт

کان چنان تلخست و بر شکر گذشت

Вои тўкти хӯни ман дар гарданаст

وای توکت خون من در گردنست

Варна неку бад мроҳм даргузашт

ورنه نیک و بد مراهم درگذشت

Силсила бар тарафи дунёи афканд

سلسله بر طرف دنیا افکند

То маро дар банди савдои афканд

تا مرا در بند سودا افکند

Саркашӣ бар даст гирад ҳар замон

سرکشی بر دست گیرد هر زمان

То магари ин кор дар пои афканд

تا مگر این کار در پا افکند

Дил ба ҳила май барад аз ошиқон

دل به حیله می برد از عاشقان

Вонгаҳе дар қаъри дарёи афканд

وانگهی در قعر دریا افکند

Гоҳ ваъда донам аз баҳри умед

گاه وعده دانم از بهر امید

Бар раҳи имрӯзу фардои афканд

بر ره امروز و فردا افکند

Аз фироқаши зарраегар кам шавад

از فراقش ذره ای گر کم شود

Офтобаши соя бар мо афканд

آفتابش سایه بر ما افکند

Дил агар аз даст ӯ оҳӣ занад

دل اگر از دست او آهی زند

Оташи андари санги хорои афканд

آتش اندر سنگ خارا افکند

Худ наяндешад ки рӯзии ошиқаш

خود نیندیشد که روزی عاشقش

Боварӣ бо садри дунёи афканд

باوری با صدر دنیا افکند

эй злтФти ҷон ағонӣ ёфта

ای زلطفت جان اغانی یافته

Ваии зҷўдт аз амоне ёфта

وی زجودت از امانی یافته

эй расидаи қадари ту то олимӣ

ای رسیده قدر تو تا عالمی

Кӯи нишон аз бенишоне ёфта

کو نشان از بی نشانی یافته

На сипеҳр аз даври аввал чун ту дид ?

نه سپهر از دور اول چون تو دید؟

На ҷаҳонати ҳеҷ сонӣ ёфта ?

نه جهانت هیچ ثانی یافته؟

Зер ҳар ҳарфии зи ту гоҳи сухан

زیر هر حرفی ز تو گاه سخن

Ҷони дониши сад маъонӣ ёфта

جان دانش صد معانی یافته

Бод аз лутфати сабки рӯҳи омада

باد از لطفت سبک روح آمده

Хок аз ҳлмт гаронӣ ёфта

خاک از حلمت گرانی یافته

Сӯсани озоди андари мадҳи ту

سوسن آزاد اندر مدح تو

Аз табиати даҳ забонӣ ёфта

از طبیعت ده زبانی یافته

Аз беонаш дар макнун май ҷаҳд

از بیانش در مکنون می جهد

Вази бенонаш ганҷи қорун май ҷаҳд

وز بنانش گنج قارون می جهد

Маънии равшани зи лафзи дирафшонаш

معنی روشن ز لفظ درفشانش

Ҳамчуи барқ аз абри берун май ҷаҳд

همچو برق از ابر بیرون می جهد

Аз наҳифаши қатраи қатраи ҷӯии ҷӯй

از نهیبش قطره قطره جوی جوی

Аз мсоми душманаши хӯн май ҷаҳд

از مسام دشمنش خون می جهد

Орият дорад зи рои равшанаш

عاریت دارد ز رای روشنش

Шуълае каз меҳри гардун май ҷаҳд

شعله ای کز مهر گردون می جهد

Бо кафи гўҳрншон ӯ ҳубоб

با کف گوهرنشان او حباب

Чун арақ бар рӯй Ҷайҳун май ҷаҳд

چون عرق بر روی جیحون می جهد

Кор ӯ байни фалак чун ме равад

کار او بین فلک چون می رود

Хасм ӯ байн каз ҷаҳон чун май ҷаҳд

خصم او بین کز جهان چون می جهد

Бош то гардад шукуфтаи гулбунаш

باش تا گردد شکفته گلبنش

Кин сабо бар ғунча акнӯн май чаҳад

کاین صبا بر غنچه اکنون می چهد

Минбар аз ваъзат мумкин ме шавад

منبر از وعظت ممکن می شود

Маснад аз дастат музайян ме шавад

مسند از دستت مزین می شود

То ту сар берун задӣ аз ҷайби ғайб

تا تو سر بیرون زدی از جیب غیب

Пои фитнаи зер доман ме шавад

پای فتنه زیر دامن می شود

Рӯзи бидъат аз ту тира ме шавад

روز بدعت از تو تیره می شود

Чашми миллат аз ту равшан ме шавад

چشم ملت از تو روشن می شود

Ҳркҷо ту баргушодӣ рӯзи нутқ

هرکجا تو برگشادی روز نطق

Гавҳар аз лафзи ту хирман ме шавад

گوهر از لفظ تو خرمن می شود

Ҳар сиррӣ каз чанбарати берун шудаи сет

هر سری کز چنبرت بیرون شده ست

Ресмонаши тавқ гардан ме шавад

ریسمانش طوق گردن می شود

Пеши теғи тези ту оташи зи шарм

پیش تیغ تیز تو آتش ز شرم

Дар даруни санг ва оҳан ме шавад

در درون سنگ و آهن می شود

Ҳам зи фар давлат туаст ин ки худ

هم ز فر دولت توست این که خود

Мадҳи ту манзум беман ме шавад

مدح تو منظوم بی من می شود

Ёрб ин давлати чунин пояндаи бод

یارب این دولت چنین پاینده باد

Офтобат бар ҷаҳони тобандаи бод

آفتابت بر جهان تابنده باد

Ҳамчуи абр аз қаҳр ту бигирист хасм

همچو ابر از قهر تو بگریست خصم

Чун даҳони гули лабати пари хандаи бод

چون دهان گل لبت پر خنده باد

Гӯши ин чархи садафи шакли тиҳӣ

گوش این چرخ صدف شکل تهی

Пари з дар лафзи ту огндаҳи бод

پر ز در لفظ تو آگنده باد

Тунди боди хашму қаҳрат аз ҷаҳон

تند باد خشم و قهرت از جهان

Бехи умр душманат барканда бод

بیخ عمر دشمنت برکنده باد

Офтоби дайни ту рухшанда шуд

آفتاب دین تو رخشنده شد

Сояи ту то абади пояндаи бод

سایه تو تا ابد پاینده باد

Рӯз ту идаст қурбони ту хасм

روز تو عیدست قربان تو خصم

Ин чунин идии туро фархундаи бод

این چنین عیدی تو را فرخنده باد

То зчрх омад дўрнгии рӯзу шаб

تا زچرخ آمد دورنگی روز و شب

Рӯзгорати рому чархати бандаи бод

روزگارت رام و چرخت بنده باد