Гар ту парвона ботш накунӣ бозӣ ба

گر تو پروانه بآتش نکنی بازی به

Бхтргар ту пар хеш наяндозӣ ба

بخطر گر تو پر خویش نیندازی به

Хуй шамъаст ки парвона бисӯзад ночор

خوی شمعست که پروانه بسوزد ناچار

Ёр агар бо ту насозад ту бовасозӣ ба

یار اگر با تو نسازد تو باو سازی به

Гарчи манзилгаҳи дилдор буд сина вале

گرچه منزلگه دلدار بود سینه ولی

Хилвати дил агар аз ғайр бипардозӣ ба

خلوت دل اگر از غیر بپردازی به

Қиссаи ишқ ки фарҷом надорад аидл

قصه عشق که فرجام ندارد ایدل

Гар аз ин қиссаи сухани ҳеҷ нёғозӣ ба

گر از این قصه سخن هیچ نیاغازی به

Ёри якто буду ишқи чунон бе анбоз

یار یکتا بود و عشق چنان بی انباز

Нанаҳй моя дар ин ақд бонабозӣ ба

ننهی مایه در این عقد بانبازی به

Бар сардор чаҳ хуш гуфт бмстони Мансур

بر سردار چه خوش گفت بمستان منصور

Сар дар ин роҳ ниҳодани зсроФрозӣ ба

سر در این راه نهادن زسرافرازی به

Манам аз ҳар ду ҷаҳон рӯй ба ту оварда

منم از هر دو جهان روی به تو آورده

Бандаи мухлиси дерин чу ту бинавозӣ ба

بنده مخلص دیرین چو تو بنوازی به

Мнкаҳ аз тири назари лоҷарами уфтам аз пой

منکه از تیر نظر لاجرم افتم از پای

Гарм аз ғамзаи ту аз пой дар андозӣ ба

گرم از غمزه تو از پای در اندازی به

Гарчи дил хӯн шуду ағёр аз ӯ бе хабаранд

گرچه دل خون شد و اغیار از او بی خبرند

Агар эй дидаи нёӣии ту бғмозӣ ба

اگر ای دیده نیائی تو بغمازی به

Гули рухсора соқӣаст збстони хуштар

گل رخساره ساقی است زبستان خوشتر

Мутриб аз булбули гулшани бхўши овозӣ ба

مطرب از بلبل گلشن بخوش آوازی به

Сифати ишқи заҳри ошиқи содиқ на накӯаст

صفت عشق زهر عاشق صادق نه نکوست

Гуяд ар ин сухани ошуфтаи широзӣ ба

گوید ار این سخن آشفته شیرازی به

Ишқ чаҳ мазҳари ҳақи нури алии сари азал

عشق چه مظهر حق نور علی سر ازل

Гар аз ин кори баҳр кор напардозӣ ба

گر از این کار بهر کار نپردازی به

Хуштар аз шеър араб нест бқонўни адаб

خوشتر از شعر عرب نیست بقانون ادب

Метавон гуфт ки ин порсӣ аз тозӣ ба

میتوان گفت که این پارسی از تازی به

Мис нагудохта кӣ қобил эксир шавад

مس نگداخته کی قابل اکسیر شود

Кимиёи ишқ ва ту мис ҳар чаҳ ки бигзорӣ ба

کیمیا عشق و تو مس هر چه که بگذاری به