Чанд мусофират дило сӯй ҳиҷоз ме кунӣ

چند مسافرت دلا سوی حجاز می‌کنی

Каъбаи дил тавоф кунгар ту намоз ме кунӣ

کعبه دل طواف کن گر تو نماز می‌کنی

ТўФи дил шикаста кун майли дарун хаста кун

طوف دل شکسته کن میل درون خسته کن

Чун ба ҳақиқии рисии тарк муҷоз ме кунӣ

چون به حقیقی رسی ترک مجاز می‌کنی

Гуфтамаш ин ниёз ман гуфт на як ҳазор на

گفتمش این نیاز من گفت نه یک‌هزار نه

Худ ту агар зи нози мо касб ниёз ме кунӣ

خود تو اگر ز ناز ما کسب نیاز می‌کنی

Барги ҳиҷози ишқро тӯша ба ҷуз сафо манеҳ

برگ حجاز عشق را توشه به جز صفا منه

Зоди сафари зобу нони биҳдаҳ соз ме кунӣ

زاد سفر زآب و نان بیهده ساز می‌کنی

Наргиси масти хуфтааш дида мардумон бибаст

نرگس مست خفته‌اش دیده مردمان ببست

Наргиси боғи чашми худ биҳдаҳ боз ме кунӣ

نرگس باغ چشم خود بیهده باز می‌کنی

Қиссаи ин ва он махон васфӣ аз он даҳон бигӯ

قصه این و آن مخوان وصفی از آن دهان بگو

Рафт сабуктакин ва ту васф Аёз ме кунӣ

رفت سبکتکین و تو وصف ایاز می‌کنی

Гуфтам ошуфтаро зи ту буд аҷаби фасона

گفتم آشفته را ز تو بود عجب فسانه

Гуфт бигӯ зи зулф агар қисса дароз ме кунӣ

گفت بگو ز زلف اگر قصه دراز می‌کنی