Ёди дории дӯш кандар сар хуморӣ доштӣ

یاد داری دوش کاندر سر خماری داشتی

Бо ҳарифон буд ҷанг ва бо пиёлаи оштӣ

با حریفان بود جنگ و با پیاله آشتی

Буд дили лабрези хӯн аз шавқи ту дар бар маро

بود دل لبریز خون از شوق تو در بر مرا

Хӯрдяш лоҷръаҳу ҷом мяш ингоштӣ

خوردیش لاجرعه و جام میش انگاشتی

Хондем дар базми хосу гуфтеми ҳарфӣ ба гӯш

خواندیم در بزم خاص و گفتیم حرفی به گوش

Лоҷарам гуё марои ҳам муддаии пиндоштӣ

لاجرم گویا مرا هم مدعی پنداشتی

Маҳмили Лайлӣ бар уштур боз кун бар ҷони буна

محمل لیلی بر اشتر باز کن بر جان بنه

Сорбоно аз чаҳ ин боРом ба дили бгзоштӣ ?

ساربانا از چه این بارم به دل بگذاشتی؟

Ҷурм мо набӯд ки гар гирад каст дар қатли халқ

جرم ما نبود که گر گیرد کست در قتل خلق

Худ нишон аз хӯни мискинон ба нохун доштӣ

خود نشان از خون مسکینان به ناخن داشتی

Чанбари зулфи туами рахна ба кох ақл кард

چنبر زلف توام رخنه به کاخ عقل کرد

Мори заҳҳокам чаро бар мағз сар багумоштӣ ?

مار ضحاکم چرا بر مغز سر بگماشتی؟

Гар нае чун зулфиқори шоҳ эй абрӯии ёр

گر نه‌ای چون ذوالفقارِ شاه ای ابروی یار

Аз чаҳ бар хуршеду маи теғи ду сари афроштӣ ?

از چه بر خورشید و مه تیغ دو سر افراشتی؟

Миваҳои тоза ватар чинӣ аз шохаш ба ҳашар

میوه‌های تازه و تر چینی از شاخش به حشر

Тухми меҳри Муртазои ошуфта дар дил коштӣ

تخم مهر مرتضی آشفته در دل کاشتی

Нақши ағёрами зи сина маҳв шуд дафтар бишӯй

نقش اغیارم ز سینه محو شد دفتر بشوی

То ба лавҳи дили ту худ нақши алии бнгоштӣ

تا به لوح دل تو خود نقش علی بنگاشتی