Туро ки гуфт маро аз назар биндозӣ

تو را که گفت مرا از نظر بیندازی

Рӯй бшҳри ғарибон вғир бинавозӣ

روی بشهر غریبان وغیر بنوازی

Агар бмҳри ҳабибати бғир дар ҷангӣ

اگر بمهر حبیبت بغیر در جنگی

Заруратаст ки бо икҷҳон дар андозӣ

ضرورتست که با یکجهان در اندازی

Збими ғамзаи чашмати дилам зҷо наравад

زبیم غمزه چشمت دلم زجا نرود

ЗкоФрони нгризди муҷоҳиди ғозӣ

زکافران نگریزد مجاهد غازی

Бкўӣ мо бузанд шонаи он қадр бар зулф

بکوی ما بزند شانه آنقدر بر زلف

Чаро бхўни дил халқ мекунад бозӣ

چرا بخون دل خلق میکند بازی

Туро ки одмӣӣ фарқ нест бо ҳайвон

تو را که آدمئی فرق نیست با حیوان

Зхили ҷонварони ту бъшқи мумтозӣ

زخیل جانوران تو بعشق ممتازی

Ниёзи хастаи дилони ҷӯйу луқмаро бигзор

نیاز خسته دلان جوی و لقمه را بگذار

Дар ин ду рӯз ки дар неъматӣ ва дар нозӣ

در این دو روز که در نعمتی و در نازی

Здли шикоят биҷо макун мудом эй ашк

زدل شکایت بیجا مکن مدام ای اشک

Аз он зхонаҳ бурунат кунад ки ғаммозӣ

از آن زخانه برونت کند که غمازی

Зчнгу бту авду таронаи мутриб

زچنگ و بط و عود و ترانه مطرب

Маро набӯд чу бонги ҷараси дигар созӣ

مرا نبود چو بانگ جرس دیگر سازی

Чу рӯзгор буд дар камӣни ту он ба

چو روزگار بود در کمین تو آن به

Ки хешро баҳрем алӣ дар андозӣ

که خویش را بحریم علی در اندازی

Амири машриқу мағриби хдиўи куну макон

امیر مشرق و مغرب خدیو کون و مکان

Паноҳи порсиён дар қаламрави тозӣ

پناه پارسیان در قلمرو تازی

Равад бҷлди сегон ту ҳар шаби ошуфта

رود بجلد سگان تو هر شب آشفته

Сегӣ зи худ бшмри ин каминаи широзӣ

سگی ز خود بشمر این کمینه شیرازی