Чаҳ хушаст рӯзгорӣ ки бФқр бигузароне
چه خوش است روزگاری که بفقر بگذرانی
Бмтоъи дайну дунёи дилу дасти брФшонӣ
بمتاع دین و دنیا دل و دست برفشانی
Ки буд адибат эй Тифлу зкисти ин тариқат
که بود ادیبت ای طفل و زکیست این طریقت
Ки бдўстон кунӣ кину бғири меҳрбонӣ
که بدوستان کنی کین و بغیر مهربانی
Дилу дайни халқи барадӣу нигоҳ май надорӣ
دل و دین خلق بردی و نگاه می نداری
Чакании ғнми нигоро ки нмикнии шабоне
چکنی غنم نگارا که نمیکنی شبانی
На хатаст тўтённди муқӣми шкрстон
نه خط است طوطیانند مقیم شکرستان
Ки зҳндшон биорӣ ту бони шкрдҳонӣ
که زهندشان بیاری تو بآن شکردهانی
Бигзор суҳбати Хизру ҳадис об бишинав
بگذار صحبت خضر و حدیث آب بشنو
Ки злъл длстонаст бақоу зиндагонӣ
که زلعل دلستان است بقا و زندگانی
Манам оинаи ту хуршеди бқлби ман назар кун
منم آینه تو خورشید بقلب من نظر کن
Ки чу акси худ ба бинии ту замири ман бадоне
که چو عکس خود به بینی تو ضمیر من بدانی
Чаҳ аҷаб ки ҳамчу шамъаст забони оташинам
چه عجب که همچو شمع است زبان آتشینم
Чаканам агар насузам чу бар оташами нишоне
چکنم اگر نسوزم چو بر آتشم نشانی
Зпрӣу одамизоди ббрдаҳ эй дилу дайн
زپری و آدمیزاد ببرده ای دل و دین
Бунаону ошкоро ва басӯрату маъонӣ
بنهان و آشکارا و بصورت و معانی
Чаҳ аҷаб ки ҷон фазояд суханони длФрибм
چه عجب که جان فزاید سخنان دلفریبم
Ки ту дилпазиру дилдори марои миёни ҷонӣ
که تو دلپذیر و دلدار مرا میان جانی
Ту чаҳ Юсуфии худоро ки бмсри хўбрўӣӣ
تو چه یوسفی خدا را که بمصر خوبروئی
Ду ҷаҳони ?герати биоранди баҳо ки ройгонӣ
دو جهان گرت بیارند بها که رایگانی
Агарам бгриаҳи чашми бихандад ӯ аҷаб нест
اگرم بگریه چشم بخندد او عجب نیست
Хабарӣ надошт носеҳ чу зотш наоне
خبری نداشت ناصح چو زآتش نهانی
Ман длшдаҳ ки умрӣаст муқӣми остонам
من دلشده که عمریست مقیم آستانم
На ҷафо буд худоро саги хешам ар бихонӣ
نه جفا بود خدا را سگ خویشم ار بخوانی
Бъбси бхок Широз нишондем бҳирт
بعبث بخاک شیراز نشاندیم بحیرت
Нафаристем бтўсу бнҷФи нмирсонӣ
نفرستیم بطوس و بنجف نمیرسانی
Зхдоӣу Аҳмади ошуфтаи мдиҳ ҳайдар омад
زخدای و احمد آشفته مدیح حیدر آمد
Ту бўсФ ӯ чаҳ гўӣии бзбони бизбонӣ
تو بوصف او چه گوئی بزبان بیزبانی