намегӯям гулӣ каз лутфи оризи глстонстӣ

نمی‌گویم گلی کز لطف عارض گلستانستی

Заминро ахтрстии офтоби осмонстӣ

زمین را اخترستی آفتاب آسمانستی

Агар моҳӣ чаро нншстӣ ва аз лаб сухан гуфтӣ

اگر ماهی چرا ننشستی و از لب سخن گفتی

Вагар сарвӣ чаро бо соқи симинати рўонстӣ

وگر سروی چرا با ساق سیمینت روانستی

Ман андари ҷилваи ?ути ғарқам ки бишносам туро аз худ

من اندر جلوه‌ات غرقم که بشناسم تو را از خود

Бунаи шамшер бар фарқам агар борӣ тавонистӣ

بنه شمشیر بر فرقم اگر باری توانستی

Агар умрам змон бошад ки васлаши як замон бошад

اگر عمرم ضمان باشد که وصلش یک زمان باشد

Ҳамоно ҳосили умрам ба даврони абри бонстӣ

همانا حاصل عمرم به دوران ابر بانستی

Биё айбат намегӯям агар бадаҳд ва бе Меҳрӣ

بیا عیبت نمی‌گویم اگر بدعهد و بی‌مهری

Агар бишикаст аҳди ман ба ғайриӣ мҳрбонстӣ

اگر بشکست عهد من به غیری مهربانستی

Чаҳ ғами парвонагар сӯзӣ ки шамъат нест дар маҳфил

چه غم پروانه گر سوزی که شمعت نیست در محفل

Чаҳ бок ар ҷон равад аз каф ки ҷонон дар мёнстӣ

چه باک ار جان رود از کف که جانان در میانستی

Ту он хати Хизрӣ ва он зулфи ту зулмоти хам дар хам

تو آن خط خضری و آن زلف تو ظلمات خم در خم

Ҳамоно эй лаби нӯшин ҳаёти ҷоўдонстӣ

همانا ای لب نوشین حیات جاودانستی

Шудам чун устихони худро ба кӯии дӯсти афкандам

شدم چون استخوان خود را به کوی دوست افکندم

Саг ӯро магар дидам ки майли астхўонстӣ

سگ او را مگر دیدم که میل استخوانستی

براردи шамъ вааш оташи сар аз чоки гиребонаш

برآرد شمع‌وَش آتش سر از چاک گریبانش

Ба ҷони ошуфтаро кин оташи савдои нҳонстӣ

به جان آشفته را کاین آتش سودا نهانستی

Ба ҳарҷо гулшании байнами тавонам ҷусти бастонаш

به هرجا گلشنی بینم توانم جست بستانش

Алии он гул ки натавон гуфтанаш каз глстонстӣ

علی آن گل که نتوان گفتنش کز گلستانستی