Ҳоҷатӣ ҳаст маро бо ту агар узр наёрӣ

حاجتی هست مرا با تو اگر عذر نیاری

эй сабои хок дар ёр биорӣ ту зи ёрӣ

ای صبا خاک در یار بیاری تو ز یاری

То кӣ он лаъли шкрбор ба коми дили ағёр

تا کی آن لعل شکربار به کام دل اغیار

Намакам чанд ба доғи дил хаста бигзорӣ

نمکم چند به داغ دل خسته بگذاری

Ташнаи бодияро ҳолати сироб чаҳ донад

تشنه بادیه را حالت سیرآب چه داند

Раҳми афтода ба фитрок кун эй онкии саворӣ

رحم افتاده به فتراک کن ای آنکه سواری

Нофа ?ут чистгар эй чеҳраи ту худ моҳи мунирӣ

نافه‌ات چیست گر ای چهره تو خود ماه منیری

Ҷои бмоҳти зчаҳ эй зулф агар машки тторӣ

جا بماهت زچه ای زلف اگر مشک تتاری

Даврӣ аз чашмтар ман чаҳ кунӣ эй гули боғам

دوری از چشم تر من چه کنی ای گل باغم

Ту гулӣ ор макун ршҳаҳи борони баҳорӣ

تو گلی عار مکن رشحه باران بهاری

Раҳм бар ҳолати бемордилон эй лаби нӯшин

رحم بر حالت بیماردلان ای لب نوشین

Чун зи унноби алоҷи дили сўдоздаҳи дорӣ

چون ز عناب علاج دل سودازده داری

Ваа ки дар ҳалқаи чавгон батон роҳ наёбӣ

وه که در حلقه چوگان بتان راه نیابی

То ки чун гӯии сирриро ба иродат насипорӣ

تا که چون گوی سری را به ارادت نسپاری

Набӯд ҷуз ба дар дайри Муғони роҳ ба ҷоӣӣ

نبود جز به در دیر مغان راه به جائی

Шояд ар домани мақсӯд дар ин раҳ ба кафи оре

شاید ار دامن مقصود در این ره به کف آری

Дӯзахам бе ту биҳиштасту гулам бе ту буд хор

دوزخم بی تو بهشت است و گلم بی تو بود خار

Нест чун рӯзи фироқам ба даврони шаби торӣ

نیست چون روز فراقم به دوران شب تاری

Туъмаи тӯтии мадҳи алии он мазҳар ҳақ аст

طعمه طوطی مدح علی آن مظهر حق است

Аз неи калаки ту ошуфтаи шукр ҳар чаҳ баборӣ

از نی کلک تو آشفته شکر هر چه بباری