Вақт онаст ки покўбӣ ва менӯш кунӣ

وقت آنست که پاکوبی و می نوش کنی

Шодии ореу ғами рафта фаромӯш кунӣ

شادی آری و غم رفته فراموش کنی

Ҷомаи орияти салтанат аз тани бунаӣ

جامه عاریت سلطنت از تن بنهی

Кисвати фақр , агар зеб бар ва дӯш кунӣ

کسوتِ فقر ، اگر زیبِ بر و دوش کنی

Сӯфии осои бсмоъи оӣӣ чун уштури маст

صوفی آسا بسماع آئی چون اشتر مست

Хами сифати кафи блби ореу басӣ ҷӯш кунӣ

خم صفت کف بلب آری و بسی جوش کنی

Икдў ҷуръа бикаш аз он қадаҳи ҳуши здо

یکدو جرعه بکش از آن قدح هوش زدا

То ки худро зқдҳи сархуш ва мадҳуш кунӣ

تا که خود را زقدح سرخوش و مدهوش کنی

эй гул ар пардаи кашӣ аз рух ва овоз кунӣ

ای گل اَر پرده کِشی از رخ و آواز کنی

Пардаи гули бадарии булбул хомӯш кунӣ

پرده گل بدری بلبل خاموش کنی

Чаҳ эй эй ишқ надонам , ки чу занбӯри асал ,

چه ای  اِی عشق ندانم ، که چُو زنبورِ عسل،

Бо ҳамаи неши бкомми асар нӯш кунӣ

با همه نیش بکامم اثر نوش کنی

Даст дар силсилаи зулф диловезаш кун

دست در سلسله زلف دلاویزش کن

То бзнҷири ҷунуни даст дар оғӯш кунӣ

تا بزنجیر جنون دست در آغوش کنی

БкФ оре бидамӣ маърифати моӣӣ ро

بکف آری بدمی معرفت مائی را

Агар ин замзама аз неи бнўо гӯш кунӣ

اگر این زمزمه از نی بنوا گوش کنی

Рӯзро нест хатар аз шаби ялдои чандон

روز را نیست خطر از شب یلدا چندان

Ки ту аз зулф бар он субҳ биногваш кунӣ

که تو از زلف بر آن صبح بناگوش کنی

Ҳамчуи ойинаи софяти намояди рухи дӯст

همچو آئینه صافیت نماید رخ دوست

Грбҳри сангу гулии худ назар аз ҳуш кунӣ

گربهر سنگ و گلی خود نظر از هوش کنی

Шояд ошуфта ки сари ҳалқаи шӯии рндонро

شاید آشفته که سر حلقه شوی رندانرا

Ҳалқаи бандагии шоҳ чу дар гӯш кунӣ

حلقه بندگی شاه چو در گوش کنی

Зарра ӣ меҳр алӣ карда сбкбори ту ро

ذره ی مهر علی کرده سبکبار تو را

Гунаҳи халқи ҷаҳонгар ҳама бар дӯш кунӣ

گنه خلق جهان گر همه بر دوش کنی