Офати арсаи хокӣу маи афлокӣ

آفت عرصه خاکی و مه افلاکی

Бо чунин лутф ки гуяд ки зи обу хокӣ

با چنین لطف که گوید که ز آب و خاکی

Гар каст хонд призод на чандин аҷаб аст

گر کست خواند پریزاد نه چندین عجب است

Кодмизодаҳ надидем бад-ӣни чолокӣ

کادمیزاده ندیدیم بدین چالاکی

Доми кӯтаҳи назарон чун шудӣ эй ҳалқаи зулф

دام کوته‌نظران چون شدی ای حلقه زلف

Ки ба сайди дили соҳиби назарони фитрокӣ

که به صید دل صاحب‌نظران فتراکی

Мурғ дил метапад аз ҳасрати як назара ба хӯн

مرغ دل می‌تپد از حسرت یک نظره به خون

Хунаки он сина ки аз тири назари сад чокӣ

خنک آن سینه که از تیر نظر صد چاکی

Чаҳ кунӣ парда набинад ба ҷуз аз ҳақи байнати ‏

چه کنی پرده نبیند به جز از حق بینت ‏

Ки ту зи олоиши ин нафас прессатон покӣ

که تو ز آلایش این نفس‌پرستان پاکی

Михўрии хӯни дили халқ ба дастон ҳар рӯз

میخوری خون دل خلق به دستان هر روز

Бе мҳобои снмо чанд ба ин бе бокӣ

بی‌مهابا صنما چند به این بی‌باکی

Чун ду мори сияҳ аз ҳар тарафи зулфи нижанд

چون دو مار سیه از هر طرف زلف نژند

эй лаби лаъли шикарханди магари заҳҳокӣ

ای لب لعل شکرخند مگر ضحاکی

Лаълати он ҷавҳари фардӣ ки нагунҷад дар ваҳм

لعلت آن جوهر فردی که نگنجد در وهم

Саф ту натавонам ки буруни зи идрокӣ

صف تو نتوانم که برون ز ادراکی

Ҷилваи ёри таманно чаҳ кунӣ ошуфта

جلوه یار تمنا چه کنی آشفته

Ки буд оташи сино ва ту худ хошокӣ

که بود آتش سینا و تو خود خاشاکی