Дар ошиқии гаштами забун эй коши дил хӯн ме шудӣ

در عاشقی گشتم زبون ای کاش دل خون می‌شدی

Ақлами з сар кардӣ бурун эй кош маҷнӯн ме шудӣ

عقلم ز سر کردی برون ای کاش مجنون می‌شدی

эй ишқи олами сӯзи ман ваии барқи ҷони афрӯзи ман

ای عشق عالم‌سوز من وی برق جان‌افروز من

Оташ задӣ чун не ба ҷон эй кош берун ме шудӣ

آتش زدی چون نی به جان ای کاش بیرون می‌شدی

Май хост бо сбҳаҳ ба дил зоҳид кунад зуннори ман

می‌خواست با سبحه به دل زاهد کند زنار من

эй дил накардӣ ин амали ҳқо ки мағбун ме шудӣ

ای دل نکردی این عمل حقا که مغبون می‌شدی

эй лؤлؤи Баҳрайни дил беҷо чаҳ резӣ аз басар

ای لؤلؤ بحرین دل بی‌جا چه ریزی از بصر

Гар монда будӣ дар садафи ту дар макнун ме шудӣ

گر مانده بودی در صدف تو در مکنون می‌شدی

Аз ақлу дайн бегонаам савдое ва девона ам

از عقل و دین بیگانه‌ام سودایی و دیوانه‌ام

Ошуфтаи ин шӯри ҷунун эй кош афзӯн ме шудӣ

آشفته این شور جنون ای کاش افزون می‌شدی

Қосид чу омад сӯии ту оҳиста рафтам ҳмрҳш

قاصد چو آمد سوی تو آهسته رفتم همرهش

Гуфтам мабар номами буриш зеро ки маҳзун ме шудӣ

گفتم مبر نامم برش زیرا که محزون می‌شدی

То ҳолати зори марои доне ки чун шуд аз ғамат

تا حالت زار مرا دانی که چون شد از غمت

эй кош дар зулфи бутӣ чун хеш мафтӯн ме шудӣ

ای کاش در زلف بتی چون خویش مفتون می‌شدی