эй ҷинати ҷовиди зи рухсори ту бобӣ

ای جنت جاوید ز رخسار تو بابی

Дилдорӣу хӯбии зи сифоти ту китобӣ

دلداری و خوبی ز صفات تو کتابی

Гулбарги чамани оби зи рухсор ту бигирифт

گلبرگ چمن آب ز رخسار تو بگرفت

Сунбул хӯрд аз ҳалқаи гесуии ту тобӣ

سنبل خورد از حلقه گیسوی تو تابی

эй наргис бемор бихонӣ туу саҳарат

ای نرگس بیمار بخوانی تو و سحرت

Нагузошта дар дидаи мисатони ту хобӣ

نگذاشته در دیده مستان تو خوابی

Дил зад зи мижаи чашмаку ҷӯёӣ лаб туаст

دل زد ز مژه چشمک و جویای لب توست

Ҷӯяд намакии маст чу шуд пухтаи кабобӣ

جوید نمکی مست چو شد پخته کبابی

Дар сари ҳаваси кавсар ва таснӣм надорад

در سر هوس کوثر و تسنیم ندارد

Ҳар кас хӯрд аз майкадаи ишқи шаробӣ

هر کس خورد از میکده عشق شرابی

Аҳбоб ба ҷуз васл нахоҳанд биҳиштӣ

احباب به جز وصل نخواهند بهشتی

Ушшоқ ба ҷуз ҳиҷр надоранд азобӣ

عشاق به جز هجر ندارند عذابی

Лаб бар лаби ман на ту пас аз марг ки чун не

لب بر لب من نه تو پس از مرگ که چون نی

Ҳар банди ман аз ишқ ту гуяд ба ҷавобӣ

هر بند من از عشق تو گوید به جوابی

Ҷузи зуҳди гунаҳ ҳеҷ надидем ва накардем

جز زهد گنه هیچ ندیدیم و نکردیم

Ҷузи ишқ батон ҳеҷ дар офоқи савобӣ

جز عشق بتان هیچ در آفاق ثوابی

Ин шеъртар аз хома ба дафтар ба чаҳ монад

این شعر تر از خامه به دفتر به چه ماند

Кандар чаман аз абр сияҳ мечакад обӣ

کاندر چمن از ابر سیه میچکد آبی

Рӯзии бнмоӣӣ ба дили шаби захми зулф

روزی بنمائی به دل شب زخم زلف

Гар ним шубон баркашӣ аз чеҳраи ниқобӣ

گر نیم‌شبان برکشی از چهره نقابی

Ҷузи мадҳи алӣ ҳеҷ нагуфтему нгўӣим

جز مدح علی هیچ نگفتیم و نگوئیم

Ҷузи номи алӣ чун нашунидем ҷавобӣ

جز نام علی چون نشنیدیم جوابی

Ошуфтаи фароташ ба назар мавҷ саробаст

آشفته فراتش به نظر موج سرابست

Онро ки ба сар меравад аз ишқи ту обӣ

آن را که به سر میرود از عشق تو آبی