Кунад ҳар миллатӣ дар бандагӣ бар қиблае рӯе

کند هر ملتی در بندگی بر قبله‌ای رویی

Чу некӯ бенгарӣ доранд ҷумлаи рӯ бар абрӯе

چو نیکو بنگری دارند جمله رو بر ابرویی

На танҳо зикри ёҳу аз лаби нӯшин ба гӯш ояд

نه تنها ذکر یاهو از لب نوشین به گوش آید

Ки дар ваҷданд зарроти ҷаҳон боҳоӣу ҳўиӣ

که در وَجْدَند ذرات جهان با هایی و هویی

Ба зулф ӯст шайдое чаҳ саҳройӣ чаҳ дарёӣ

به زلف اوست شیدایی چه صحرایی چه دریایی

Таъолии як ҷаҳон дорад асир ҳар хами мӯе

تعالی یک جهان دارد اسیر هر خم مویی

Марои он нахли ҷонпарвар ба ҷӯии дида ҷо дорад

مرا آن نخل جان‌پرور به جوی دیده جا دارد

Нишонди боғбонгар сарви худро бар лаби ҷӯӣ

نشاند باغبان گر سرو خود را بر لبِ جویی

Ба ринд аз чини зулфати нофа на аз оҳӯии чинӣ

به رند از چین زلفت نافه نه از آهوی چینی

Хато бошад гирифтаи ҳарки бар ушшоқи оҳӯе

خطا باشد گرفته هرکه بر عشاق آهویی

Сабои зони турраи бӯи дорӣ чаро дар дида нагузаштӣ

صبا زآن طره بو داری چرا در دیده نگذشتی

Ҷаҳониро туоне зиндагӣ додан чу аз бӯе

جهانی را توانی زندگی دادن چو از بویی

Буд ошуфтаро аз ҳардуи олами рӯ ба сӯии ту

بود آشفته را از هردو عالم رو به سوی تو

Агарчӣ ҳаркиро бинӣ ба олам рӯаст бар сӯе

اگرچه هرکه را بینی به عالم روست بر سویی

Марои захми дарун мрҳм надорад дар ҷаҳон аммо

مرا زخم درون مرحم ندارد در جهان اما

Лаби нӯшин даҳони ту ниҳон кардааст доруе

لب نوشین دهان تو نهان کرده است دارویی

Биё дар оина аз мебишӯй ин занги худбинӣ

بیا در آینه از می بشوی این زنگ خودبینی

Ба рӯй Муртазо бингар агар марди худоҷӯе

به روی مرتضی بنگر اگر مرد خداجویی