зи раъное чаҳ нозад срўбн ё гули зи зебоӣ
ز رعنایی چه نازد سروبُن یا گل ز زیبایی
Ки бо сарви гули андомӣ сиррӣ дорему савдое
که با سرو گل‌اندامی سری داریم و سودایی
Ҳуҷуми хату арбоби ҳаваси гирди лабати нӯшад
هجوم خط و ارباب هوس گرد لبت نوشد
Чу бар танги шукри мӯр ва магас оварда ғавғое
چو بر تنگ شکر مور و مگس آورده غوغایی
Ҳарифони анҷумани созанд бо созу тараби ҳршб
حریفان انجمن سازند با ساز و طرب هرشب
Марои айши ниҳони кофӣ ба ёд рӯй зебоӣ
مرا عیش نهان کافی به یاد روی زیبایی
Дареғ аз донишу дайну фусӯс аз ҳикмату ақлам
دریغ از دانش و دین و فسوس از حکمت و عقلم
Ки дар қайди ҷунуни мафтӯн буд ҳар гӯшаи доноӣ
که در قید جنون مفتون بود هر گوشه دانایی
Бидиҳ паймонае каз ҳардуи оламвораам соқӣ
بده پیمانه‌ای کز هردو عالم وارهم ساقی
Ки аҳли ишқро берун аз ин ду ҳаст дунёе
که اهل عشق را بیرون از این دو هست دنیایی
Кунигар сад таҷаллии сӯзаму муштоқи дидорам
کنی گر صد تجلی سوزم و مشتاق دیدارم
Магари парвонаро аз сӯхтан бӯдааст парвое
مگر پروانه را از سوختن بوده است پروایی
Мухолиф май зании мутриби наво дар пардаи қонӯн
مخالف می‌زنی مطرب نوا در پرده قانون
Ки ошиқро ба базми дил буд мзморӣу ное
که عاشق را به بزم دل بود مزماری و نایی
Гул рӯй туро ошуфта бояд мадҳ хон бошад
گل روی تو را آشفته باید مدح‌خوان باشد
Балӣ бар гул ба ҷузи булбули сазо кӣ бӯда гуёе
بلی بر گل به جز بلبل سزا کی بوده گویایی
Ҳадиси чашмаи хурро мҷу аз чашми хафоашон
حدیث چشمه خور را مجو از چشم خفاشان
?герат бояд сухан равшан биҷӯ ин сари зи ҳрбоиӣ
گرت باید سخن روشن بجو این سِر ز حربایی
Куҷо дар бӯстон дар сояи сарв чмон ояд
کجا در بوستان در سایه سرو چمان آید
Ба гулзори даруни онро ки бошад срўболоиӣ
به گلزار درون آن را که باشد سروبالایی
Ҳадиси ишқи ошуфта ки машҳураст дар офоқ
حدیث عشق آشفته که مشهور است در آفاق
Ҳаромаши боди ҷузи ишқи алигар пухтаи савдое
حرامش باد جز عشق علی گر پخته سودایی