Порсӣ ҷома бихонед ғазалҳои дарӣ

پارسی چامه بخوانید غزل‌های دری

Ки бурид омад ва оварад зарии фатҳ ҳарӣ

که برید آمد و آورد ز ری فتح هری

Ғоза кун чеҳра ба ҳар ҳафт ки шоҳи ғозӣ

غازه کن چهره به هر هفت که شاه غازی

Ғозёнро ба ғзо дод салои ҳамлаи варӣ

غازیان را به غزا داد صلا حمله‌وری

На ҳамин фатҳаст Ҳиротаст туро муждаи ваҳм

نه همین فتح است هرات است تو را مژده دهم

Ки аз ин фатҳи басии малик дувал шуд сипарӣ

که از این فتح بسی ملک دول شد سپری

Ҳиммати шаҳ на ба ин фатҳ камӣн шуд мқсўр

همت شه نه به این فتح کمین شد مقصور

Макун эй ваҳм дар ин боби ту кӯтаҳи назарӣ

مکن ای وهم در این باب تو کوته‌نظری

Гар азимат кунадаш азми ҷаҳони гир ба разм

گر عزیمت کندش عزم جهانگیر به رزم

Хинг ӯ бугзарад аз боми сурайёу срӣ

خنگ او بگذرد از بام ثریا و ثری

Теғ бар пушт наад шери фалакро чу ба разм

تیغ بر پشت نهد شیر فلک را چو به رزم

Нофи ҳафтуми з пеш мекунад онҷои сипарӣ

ناف هفتم ز پیش می‌کند آنجا سپری

Ба мисли сорми тезаш чу даройад ба миён

به مثل صارم تیزش چو درآید به میان

Аз писар қатъ кунад рабтаи алоқаи падарӣ

از پسر قطع کند ربط علاقه پدری

Нест беҷо ки фалак минтақа дорад ба миён

نیست بی‌جا که فلک منطقه دارد به میان

намекунад бндгиш карда мҷраҳи камарӣ

می‌کند بندگیش کرده مجره کمری

Гар кунад хасми ту дар об чу моҳии манзил

گر کند خصم تو در آب چو ماهی منزل

намекунад об ба аҷзои вуҷӯдаши шарарӣ

می‌کند آب به اجزای وجودش شرری

Вари муҳиб ту хӯрд заҳри зи обу ҳанзал

ور محب تو خورد زهر ز آب و حنظل

Ҳоши ллаҳ ки будашон асарии ҷузи шукрӣ

حاش لله که بودشان اثری جز شکری

Сяти адли ту чу гардид баландовоза

صیت عدل تو چو گردید بلندآوازه

Шуд ҳисорӣ ба адами фитнаи даври қамарӣ

شد حصاری به عدم فتنه دور قمری

Навбатӣ гӯ бузанд навбати фатҳу нусрат

نوبتی گو بزند نوبت فتح و نصرت

То кунад рафъи зи гӯши фалаки ин ранҷи карӣ

تا کند رفع ز گوش فلک این رنج کری