Офати дайну дилу фитна ҳар марду занӣ

آفت دین و دل و فتنه هر مرد و زنی

Оўх эй ғамзаи ҷодӯ ки чаҳ пурмакру фаннӣ

آوخ ای غمزه جادو که چه پرمکر و فنی

Сбҳаҳи зоҳиду зуннори Муғон ҳар ду гусаст

سبحه زاهد و زنار مغان هر دو گسست

Ки на зоҳиди дил ва дайн дорад ва на брҳмнӣ

که نه زاهد دل و دین دارد و نه برهمنی

Ман куҷои даъвии парҳези куҷои тавбаи кадом

من کجا دعوی پرهیز کجا توبه کدام

Ки агар хора шавад тавба тўош мешиканӣ

که اگر خاره شود توبه تواش میشکنی

Ба биногвашу хатати машку саман шояд гуфт

به بناگوش و خطت مشک و سمن شاید گفت

Ҳам агар ғолияи соинд ба барги саманӣ

هم اگر غالیه سایند به برگ سمنی

Гар буд рустами дастон ки буд побстт

گر بود رستم دستان که بود پابستت

Гар аз он зулфи тўоши ришта бгрдўн фиканӣ

گر از آن زلف تواش رشته بگردون فکنی

Аллоҳи аллоҳ ки чаҳ пайвастае эй сайли фироқ

الله الله که چه پیوسته ای ای سیل فراق

Ки агар кӯҳ буд сабр зҷоиш бикунӣ

که اگر کوه بود صبر زجایش بکنی

Ман назари вақф бар он манзар зебо кардам

من نظر وقف بر آن منظر زیبا کردم

То хилоиқ ҳама донанд ту манзури манӣ

تا خلایق همه دانند تو منظور منی

Ҳарф дар ҷавҳари фарди даҳанат ҳеҷ магӯӣ

حرف در جوهر فرد دهنت هیچ مگوی

Ки дар он нукта мавҳум нагунҷад суханӣ

که در آن نکته موهوم نگنجد سخنی

Ёрам аз лаъли шикарханд агар ширин аст

یارم از لعل شکرخند اگر شیرین است

Дар вафои доряши ошуфтаи ту ҳам кӯҳканӣ

در وفا داریش آشفته تو هم کوهکنی