Агарчӣ моҳи ибодати ту эй маи раҷабӣ

اگرچه ماه عبادت تو ای مه رجبی

Биёи биё ки марои асли мояи тарабӣ

بیا بیا که مرا اصل مایهٔ طربی

Биор бӯса аз он лаб ба рӯзаи дори висол

بیار بوسه از آن لب به روزه‌دار وصال

Хушаст рӯза гушӯдан ба шаръ аз рутабӣ

خوش است روزه گشودن به شرع از رطبی

Кунанд бо ҳамаи олоиш ар каромат ҳо

کنند با همه آلایش ار کرامت‌ها

Аҷаби мадори зи ушшоқи кори булъаҷабӣ

عجب مدار ز عشّاق کار بوالعجبی

Марои ҳаёт муяссар намешавад бе ту

مرا حیات میسر نمی‌شود بی‌تو

Ки ҳамчуи рӯҳи равонами ту дар раги асабӣ

که همچو روح روانم تو در رگ عصبی

Мусаббибаст худо лек лозимаст асбоб

مسبب است خدا لیک لازم است اسباب

Ҳаёти мурдаи дилонро ту соқиои сабабӣ

حیات مرده‌دلان را تو ساقیا سببی

Агар зи ранг буд асли дӯдаи ?ут эй хол

اگر ز رنگ بود اصل دوده‌ات ای خال

Ба чашми дидаи вар аз зангёни маи нисбӣ

به چشم دیده‌ور از زنگیانِ مه‌نسبی

Гуҳӣ ба уқдаи рас ва занб фитадгар хур

گهی به عقدهٔ راس و ذنب فتد گر خور

Ту офтоб ба ҳар ма ба уқдаи занбӣ

تو آفتاب به هر مه به عقدهٔ ذنبی

Марои зи зулф ва биногваш туаст субҳу мсо

مرا ز زلف و بناگوش توست صبح و مسا

Ҷузи ин ба кишвар ушшоқ нест рӯзу шабӣ

جز این به کشور عشّاق نیست روز و شبی

Табиби ҳасан алоҷаш кунад ба уннобӣ

طبیب حُسن علاجش کند به عنابی

Марӣзи ишқ ки дорад зи ҳиҷри тобу табӣ

مریض عشق که دارد ز هجر تاب و تبی

Ҳаким буд ба ваҳми гумон ки ёри зи лутф

حکیم بود به وهم گمان که یار ز لطف

Ба ҳали масаълаи ҷузъи бргшўди лабӣ

به حل مسئلهٔ جزء برگشود لبی

Бигир турраи соқӣ ки тор хўшдлӣ аст

بگیر طُرّهٔ ساقی که تار خوشدلی است

зи шайхи дидае ошуфтагар ғаму тъбӣ

ز شیخ دیده‌ای آشفته گر غم و تعبی

Туе ки соқии мисатону дасти яздоне

تویی که ساقی مستان و دست یزدانی

Эмом ҳар аҷаму пешвоӣ ҳар арабӣ

امام هر عجم و پیشوای هر عربی