Дилу дайни халқи бардаи хату холи дили фиребат

دل و دین خلق برده خط و خال دل‌فریبت

Ба ки овареми ирғўи зи ҷафоӣ бе ҳсибт

به که آوریم یرغو ز جفای بی‌حسیبت

Бузмони вопасинами ҳамаи ҳайратам аз ин аст

بزمان واپسینم همه حیرتم از این است

Ки мабод баъд аз ин ғайр ба ҷони хиради ътибт

که مباد بعد از این غیر به جان خرد عتیبت

Чаҳ мақоми дорӣ эй ишқи фароз ту надонам

چه مقام داری ای عشق فراز تو ندانم

Ба қиёси ваҳм аршаст ба пояи нишебат

به قیاس وهم عرش است به پایهٔ نشیبت

Гули бӯстон ки тозааст чаҳ ҳоҷаташ ба ғоза

گل بوستان که تازه است چه حاجتش به غازه

Ту на он бутӣ ки зебои бикунад касе ба зебат

تو نه آن بتی که زیبا بکند کسی به زیبت

зи китоби ҳафт миллат чаҳ ғам ар хабар надорам

ز کتاب هفت ملت چه غم ار خبر ندارم

Ҳамаи ин бисми ки исмам шудаи сабт дар ктибт

همه این بسم که اسمم شده ثبت در کتیبت

Чаҳ ғам ар ба порс хомӯш шуд оташи муғоне

چه غم ار به پارس خاموش شد آتش مغانی

Ки ба порсӣ зад оташи рухи порсоФрибт

که به پارسی زد آتش رخ پارسافریبت

Ту агар буруни ниёе ки зи пардаи рухи намое

تو اگر برون نیایی که ز پرده رخ نمایی

Набӯд ҳиҷоби боқӣ ки бубинам аз ҳҷибт

نبود حجاب باقی که ببینم از حجیبت

Бигзор себи бустону бунаи биҳишти зоҳид ,

بگذار سیبِ بستان و بِنِه بهشتِ زاهد،

Ки бааст он занхдони зи ҳазор гӯнаи себат

که به است آن زنخدان ز هزار گونه سیبت

Чаҳ шикеб бошад онро ки зи ишқ ношикеб аст

چه شکیب باشد آن را که ز عشق ناشکیب است

Ту на ошиқӣ ки бедӯст ба ҷо буд шикебат

تو نه عاشقی که بی‌دوست به جا بود شکیبت

Чаҳ ҷалоли дорӣ эй ишқи магар ки ҳидрстӣ

چه جلال داری ای عشق مگر که حیدرستی

Ки макон ва ломакон шуд мутазалзил аз наҳайбат

که مکان و لامکان شد متزلزل از نهیبت

Миннат аз ду ҳалқаи чашми рикобдор ва дар хашм

منت از دو حلقهٔ چشم رکابدار و در خشم

Ту Аннани кашони равону ҳамаи халқ дар ркибт

تو عنان‌کشان روان و همه خلق در رکیبت

Бинмоӣ авди зулфат ба салиб бут прессатон ,

بنمای عودِ زلفت به صلیبِ بت‌پرستان،

Ки чу ошуфта , парастиши бикунанд бо салибат

که چُو آشفته ، پرستش بکنند با صلیبت