Чашм ту барбаст аз фусун бар халқи роҳи хоб ро

چشم تو بربست از فسون بر خلق راه خواب را

Зулфат парешон мекунад ҷамъияти аҳбоб ро

زلفت پریشان می‌کند جمعیت احباب را

Гуфтам дил сўдоиим дорад даво багушӯд лаб

گفتم دل سوداییم دارد دوا بگشود لب

Гуфто набинӣ дар шукр парвардаам унноб ро

گفتا نبینی در شکر پرورده‌ام عناب را

наменағунуд шаб то саҳари чашмами зи ҳиҷрат эй писар

می‌نغنود شب تا سحر چشمم ز هجرت ای پسر

Кӣ хоб ояд дар назари афтода дар ғарқоб ро

کی خواب آید در نظر افتاده در غرقاب را

Зулфат ба ҳар ҷо мекашад , дил дар ҳавояш меравад ,

زلفت به هر جا می کشد ، دل در هوایش می‌رود،

Ночор моҳӣ меравад то мекашад қуллоб ро

ناچار ماهی می‌رود تا می‌کشد قلاب را

Обӣ ки Искандар нахурд , чандон каш аз паии дасти барад ,

آبی که اسکندر نخورد ، چندان کِش از پی دست برد،

Ман ҷустаам дар он даҳони он гавҳар ноёб ро

من جسته‌ام در آن دهان آن گوهر نایاب را

Шаб бар сари кӯии ту ман гӯям з ҳар бобии сухан

شب بر سر کوی تو من گویم ز هر بابی سخن

Шояд ки бо сад макру фан хоб оварам бўоб ро

شاید که با صد مکر و فن خواب آورم بواب را

Дар ҳуққаи нофаш агар гум шуд дилам айбам макун

در حقه نافش اگر گم شد دلم عیبم مکن

Ҳам Нӯҳи киштӣ бишиканад бинадгар ин гирдоб ро

هم نوح کشتی بشکند بیند گر این گرداب را

Ман андари он чоҳи зқн , афтодаам эй сими тан ,

من اندر آن چاهِ ذقن ، افتاده‌ام ای سیم‌تن،

Каз дом ту набӯд гурез эй шӯхи шайху шоб ро

کز دام تو نبود گریز ای شوخ شیخ و شاب را

Ошуфта аз он тори мӯ дар базм то кӣ гуфтугӯ

آشفته از آن تار مو در بزم تا کی گفتگو

Охир парешон мекунӣ ҷамъияти асҳоб ро

آخر پریشان می‌کنی جمعیت اصحاب را