Боз бо мо рақиб арбада дошт
باز با ما رقیب عربده داشت
Тухми кин дар замин дил ме кошт
تخم کین در زمین دل می‌کاشت
Бехабар буд аз ҳукӯмати ишқ
بی خبر بود از حکومت عشق
Шаҳнаи ақл дар дарун багумошт
شحنه عقل در درون بگماشت
Роит офтоб дид ниҳон
رآیت آفتاب دید نهان
Бғлти мурғи шаби илми афрошт
بغلط مرغ شب علم افراشت
Айб ман гуфту хештани бстўд
عیب من گفت و خویشتن بستود
Иддао буд ва худ гувоҳ надошт
ادعا بود و خود گواه نداشت
Ҳамчуи зангӣ ки чун дар оина дид
همچو زنگی که چون در آینه دید
Нисбати худ боинаҳи бгзошт
نسبت خود بآینه بگذاشت
Гӯи бхФоши парда Эй барбанд
گو بخفاش پرده ای بربند
Ки зрхи меҳри пардаро бардошт
که زرخ مهر پرده را برداشت
Гӯ бдҷол мерасад Меҳдӣ
گو بدجال میرسد مهدی
Шабнам албата тоб меҳр надошт
شبنم البته تاب مهر نداشت
Заъф ошуфта диду қӯти хеш
ضعف آشفته دید و قوت خویش
Бехабар зон ки ӯ амӣрӣ дошт
بی خبر زان که او امیری داشت
Алии Муртазои амири араб
علی مرتضی امیر عرب
Ки ҳамаи умри мадҳ ӯ бнгошт
که همه عمر مدح او بنگاشت