Зоҳид ки ҳаме гуфт май ноб ҳаром аст

زاهد که همی گفت می ناب حرام است

намехӯрд ва бигуфт онкӣ ҳаромаст кадом аст

می خورد و بگفت آنکه حرام است کدام است

Ҳурони биҳиштии бҷўори ту ҷўорист

حوران بهشتی بجوار تو جواریست

Ғулмони басари Кувайти устода ғулом аст

غلمان بسر کویت استاده غلام است

Гар ҳикматии омухти захм буд Флотўн

گر حکمتی آموخت زخم بود فلاطون

Вари ҳишмати ҷамшеди зики партав ҷом аст

ور حشمت جمشید زیک پرتو جام است

Умрӣаст ки зулфин ту бар оташи рухсор

عمریست که زلفین تو بر آتش رخسار

Мисўзд ва чун менигарӣ анбар хом аст

میسوزد و چون مینگری عنبر خام است

Анбари нстонми зкси вноФаҳи набавӣам

عنبر نستانم زکس ونافه نبویم

Буии сари зулфин туам то бмшом аст

بوی سر زلفین توام تا بمشام است

Гар зоҳид шаҳраст ки аз ҷом ту мастаст

گر زاهد شهرست که از جام تو مستست

Гар оҳӯӣ ваҳшӣаст ки дар доми ту ром аст

گر آهوی وحشیست که در دام تو رام است

Нақсаст Бамаи нисбати он рӯй ки аз моҳ

نقص است بمه نسبت آن روی که از ماه

Ҳар рӯз шавад ноқиси вази дӯст тамом аст

هر روز شود ناقص وز دوست تمام است

Бе ту накунам айш агар боғ биҳишт аст

بی تو نکنم عیش اگر باغ بهشت است

Ман бо ту хӯрам бода агар моҳ сиём аст

من با تو خورم باده اگر ماه صیام است

Чашмони ту бар чеҳра ҷодӯаст ббобл

چشمان تو بر چهره جادوست ببابل

Дар зулфи биногваши ту шуъаро ки бшом аст

در زلف بناگوش تو شعرا که بشام است

Фарҳод ки ҷон дод зшўқи лаби ширин

فرهاد که جان داد زشوق لب شیرین

Ҷонбозӣу нокомӣ ӯ ғоят ком аст

جانبازی و ناکامی او غایت کام است

Ошуфта чаҳ ғам бошадаш аз ҳавли қиёмат

آشفته چه غم باشدش از هول قیامت

Онро ки алии раҳбару мавло ва эмом аст

آنرا که علی رهبر و مولی و امام است