Зулфи ту икҷҳон парешон дошт

زلف تو یکجهان پریشان داشت

Аз ҳамаи дили змни дил ва ҷон дошт

از همه دل زمن دل و جان داشت

Ин чаҳ саҳараст каз лабу дандон

این چه سحر است کز لب و دندان

Лؤлؤтар бкон марҷон дошт

لؤلؤ تر بکان مرجان داشت

Дарманд фироқи дӯсти табиб

درمند فراق دوست طبیب

Ғайри унноби лаб чаҳ дармон дошт

غیر عناب لب چه درمان داشت

Биҷуз аз баҳри бекарони ғамат

بجز از بحر بیکران غمت

Гарчи баҳри муҳӣт поён дошт

گرچه بحر محیط پایان داشت

Гар надидӣ чу ту биҳиштӣ рӯй

گر ندیدی چو تو بهشتی روی

Рӯй кӣ дар биҳишт ризвон дошт

روی کی در بهشت رضوان داشت

Зоштёқи гули рахт дар боғ

زاشتیاق گل رخت در باغ

Чокҳо ғунча дар гиребон дошт

چاکها غنچه در گریبان داشت

Дошт гули андалеби нағмаи саро

داشت گل عندلیب نغمه سرا

Ҳамчуи ошуфта кӣ ғзлхўон дошт

همچو آشفته کی غزلخوان داشت

Зон таҷаллӣ ки кард шамъи рахт

زان تجلی که کرد شمع رخت

Санги оташи бсинаҳ пинҳон дошт

سنگ آتش بسینه پنهان داشت

Аз алии ҷӯи мурод дар ду ҷаҳон

از علی جو مراد در دو جهان

Чашм бар ғайр дӯст натавон дошт

چشم بر غیر دوست نتوان داشت