намедонам чаҳ афғонаст дар гулшани ҳазорон ро

نمی‌دانم چه افغانست در گلشن هزاران را

Ки ғайр аз ранг ва бӯе нест айёми баҳорон ро

که غیر از رنگ و بویی نیست ایام بهاران را

Чу гул ҳар соъатӣ дар дасти гулчинӣ ба гулзорӣ

چو گل هر ساعتی در دست گلچینی به گلزاری

Дило санҷидӣ ва дидӣ вафои глъзорон ро

دلا سنجیدی و دیدی وفای گلعذاران را

Ба зории лоларо аз хоки берун бо дили хунин

به زاری لاله را از خاک بیرون با دل خونین

Бҳоро тоза кардӣ бози доғи доғдорон ро

بهارا تازه کردی باز داغ داغداران را

Агар бо он қади мавзуни хиромии ҷониби бустон

اگر با آن قد موزون خرامی جانب بستان

Нахоҳӣ дид пои барҷои сарви ҷӯйборон ро

نخواهی دید پا برجای سرو جویباران را

Ҳадис муддаӣ бигзор ва биншин хуш ба май хӯрдан

حدیث مدعی بگذار و بنشین خوش به می خوردن

Ғнмит май шуморӣ эй ки васли дӯстдорон ро

غنمیت می‌شماری ای که وصل دوستداران را

Даро эй соқии содаи з дар бо соғари бода

درا ای ساقی ساده ز در با ساغر باده

Ки бе ту ҳеҷ рангӣ нест базми мигсорон ро

که بی‌تو هیچ رنگی نیست بزم میگساران را

Биё дар майкадаи дарвешу тоҷи салтанати бустон

بیا در میکده درویش و تاج سلطنت بستان

Ки хокаш тоҷдорӣ дода хайли хоксорон ро

که خاکش تاجداری داده خیل خاکساران را

Дили мурдаи хдозрдон ва меомад маҳак ӯ ро

دل مرده خدازردان و می‌آمد محک او را

Набошад аз маҳаки андешаи комили айёрон ро

نباشد از محک اندیشه کامل عیاران را

На ҳар сари қобили фитроки зулф маҳвашон уфтад

نه هر سر قابل فتراک زلف مهوشان افتد

Магари ёрии намояди бахти фавҷи Бахтиёрон ро

مگر یاری نماید بخت فوج بختیاران را

Кафан аз хӯн кунам гулгун ва оем аз лаҳади берун

کفن از خون کنم گلگون و آیم از لحد بیرون

Ба хокамгар гузар уфтад шаҳи гулгуни саворон ро

به خاکم گر گذر افتد شه گلگون‌سواران را

Сафо аз зоҳидии ошуфтаи камтари ҷӯ агар риндӣ

صفا از زاهدان آشفته کمتر جو اگر رندی

Ки набӯд ин каромати ғайри пери бодаи хорон ро

که نبود این کرامت غیر پیر باده‌خواران را

Алӣ парда нишин хилвати асрор ӯ доне

علی پرده‌نشین خلوت اسرار او دانی

Ки аз розаши хабари ҳаргизи набӯдаи пардаи дорон ро

که از رازش خبر هرگز نبوده پرده‌داران را