Гулам меар худоро ту боғбони аноят

گلم میار خدا را تو باغبان عنایت

Хазони мо збҳори ту кӣ расад бенҳоят

خزان ما زبهار تو کی رسد بنهایت

Бҳл ки ба нашавад доғи дили зумраами аъёр

بهل که به نشود داغ دل زمرهم اعیار

Итоби дӯсти басӣ ба ки аз рақиби аноят

عتاب دوست بسی به که از رقیب عنایت

Магари бурузи фироқати ҳадис ҳиҷр бигӯям ‏

مگر بروز فراقت حدیث هجر بگویم ‏

Ки шом ҳиҷр надорад бойени ҳадиси кифоят

که شام هجر ندارد باین حدیث کفایت

Ҳазор дӯст гирифтам вале бшоми фироқат

هزار دوست گرفتم ولی بشام فراقت

Бғири мардуми чашм касе накард ҳимоят

بغیر مردم چشم کسی نکرد حمایت

Бикушт ғайрати ишқам агар чаҳ пои бдрстӣ

بکشت غیرت عشقم اگر چه پا بدرستی

Бибин ки рашки муҳаббати расида то ба чаҳ ғоят

ببین که رشک محبت رسیده تا به چه غایت

На заҳр ишқ чашидӣ на бор ҳиҷр кашидӣ

نه زهر عشق چشیدی نه بار هجر کشیدی

Бидон ки фарқи басӣ аз ривоятасту дироят

بدان که فرق بسی از روایتست و درایت

Збими брнкшми оҳ дар қафои ркибш

زبیم برنکشم آه در قفای رکیبش

Мабод шуъла оҳам кунад бадваст сироят

مباد شعله آهم کند بدوست سرایت

Чунон ки Юсуфу ёқӯбро расонади бкнъон

چنان که یوسف و یعقوب را رساند بکنعان

Магар худо бирасонад туро бмни зъноит

مگر خدا برساند تو را بمن زعنایت

Ботши дили дарвеши ҳечкас чу набахшад

بآتش دل درویش هیچکس چو نبخشد

Магар ки соқӣ кавсар кунад злтФи шифоят

مگر که ساقی کوثر کند زلطف شفایت

Гулӯӣ ташна нахурд оби хуши зҷдўли теғат

گلوی تشنه نخورد آب خوش زجدول تیغت

Агар чаҳ ғайри бқтлм басӣ намӯд съоит

اگر چه غیر بقتلم بسی نمود سعایت

ЗзлФ ту кунад ошуфтаи ҷилва ӣ бтўи ҳошо

ززلف تو کند آشفته جلوه ی بتو حاشا

Касе змнзли мأлўФ худ накарда шикоят

کسی زمنزل مألوف خود نکرده شکایت