То бо рақиби ёри дамии гарм суҳбат аст

تا با رقیب یار دمی گرم صحبت است

Оҳии здл бар ор ки фурсат ғанимат аст

آهی زدل بر آر که فرصت غنیمت است

Аз қасри тоқдисту хўрнқ нишон намонад

از قصر طاقدیست و خورنق نشان نماند

Кохӣ ки пойдор бимонад муҳаббат аст

کاخی که پایدار بماند محبت است

Боз омадӣ ва нест матоъии бғири ҷон

باز آمدی و نیست متاعی بغیر جان

Бечизро змқдми меҳмон хиҷолат аст

بی چیز را زمقدم مهمان خجالت است

эй кошкӣ збих фикандяш боғбон

ای کاشکی زبیخ فکندیش باغبان

Нахли вафо ки мива ӯ ҷумла ҳасрат аст

نخل وفا که میوه او جمله حسرت است

Ҳасрати зҷми нмибрд ва ҷом мекашад

حسرت زجم نمیبرد و جام میکشد

Онро ки дар замонаи басари чашм ибрат аст

آنرا که در زمانه بسر چشم عبرت است

Дарвешро ки бахт наёрад гузашт чист

درویش را که بخت نیارد گذشت چیست

Султони зтхт агар гузарад айн ҳиммат аст

سلطان زتخت اگر گذرد عین همت است

Оқил касе ки баради таматтуъи здлбрӣ

عاقل کسی که برد تمتع زدلبری

Онро ки ишқ нест гирифтор ғифлат аст

آن را که عشق نیست گرفتار غفلت است

Шнът макун мазаллати ушшоқро ҳаким

شنعت مکن مذلت عشاق را حکیم

Ҳар зиллатӣ ки ишқ диҳад айн иззат аст

هر ذلتی که عشق دهد عین عزت است

Аҳли назари бмънии хубон ба бастаи дил

اهل نظر بمعنی خوبان به بسته دل

Сӯрати параст чун ҳайвони гарм шаҳват аст

صورت پرست چون حیوان گرم شهوت است

Гар худ ҳавои нафас Зулайхо надоштӣ

گر خود هوای نفس زلیخا نداشتی

Бар Юсуф азиз бигӯ ин чаҳ тӯҳмат аст

بر یوسف عزیز بگو این چه تهمت است

Дорои хирмании ту ва мо хӯшаи чини ҳасан

دارای خرمنی تو و ما خوشه چین حسن

Дарвешро марон ки хилоф мурувват аст

درویش را مران که خلاف مروت است

Чун бингарад даҳони туро дар сухани ҳаким

چون بنگرد دهان تو را در سخن حکیم

Ночор дар даҳонаш ангушт ҳайрат аст

ناچار در دهانش انگشت حیرت است

Соқӣ бидиҳ шароби фаррухи хези ишқи дӯст

ساقی بده شراب فرخ خیز عشق دوست

Ошуфтаро ки сахти гирифтор меҳнат аст

آشفته را که سخت گرفتار محنت است

Ҳар ҷо ки давлатӣаст бадӯрон фано шавад

هر جا که دولتی است بدوران فنا شود

Моро згнҷи меҳри алӣ турфа давлатаст

ما را زگنج مهر علی طرفه دولتست