Манам ки бандаи мамлукаму убайди ҷалолат

منم که بندهٔ مملوکم و عبید جلالت

Чаҳ ҷурм рафт ки меронем зи базми висолат

چه جرم رفت که می‌رانیم ز بزم وصالت

Ҳароми боди марои зиндагӣ ба шоми фироқат

حرام باد مرا زندگی به شام فراقت

Бикаш ба базми висолат ки хӯни бандаи ҳалолат

بکش به بزم وصالت که خون بنده حلالت

Фишондам аз мижаи обӣ ки брнхизд аз он гирд

فشاندم از مژه آبی که برنخیزد از آن گرد

Бҳл ки хок шавад тан бар остони ҷалолат

بهل که خاک شود تن بر آستان جلالت

зи хӯни дил шудаи мироби умряши мижаи ман

ز خون دل شده میراب عمریش مژه من

Кунун ки шуд самарии ғайри гӯи мучин знҳолт

کنون که شد ثمری غیر گو مچین زنهالت

Агарчӣ Хизр шавам ғӯтаи вар ба чашмаи ҳайвон

اگرچه خضر شوم غوطه‌ور به چشمه حیوان

Ки чун Сикандари лаб ташнаам ба ҷоми зулолат

که چون سکندر لب تشنه‌ام به جام زلالت

зи ман бар оинаи ?ут гар нишаста гирди малолӣ

ز من بر آینه‌ات گر نشسته گرد ملالی

Бишӯй оина аз оби афви гирди малолат

بشوی آینه از آب عفو گرد ملالت

Ғуломи ҳалқа ба гӯшти манам маро мафруш

غلام حلقه‌به‌گوشت منم مرا مفروش

Агарчӣ халқ ҷаҳонанд ҳиндӯии хату холат

اگرچه خلق جهانند هندوی خط و خالت

Гумони мадор ки куфрони неъмат ту намудем

گمان مدار که کفران نعمت تو نمودم

Ки ҳаст қӯти шбонрўзим з хон нўолт

که هست قوت شبانروزیم ز خوان نوالت

Закоти ҳасани зи дарвеши хеш боз гирифтӣ

زکات حسن ز درویش خویش باز گرفتی

Ба он гумон ки фазояд магар ба ганҷи ҷамолат

به آن گمان که فزاید مگر به گنج جمالت

Вале камол чу додат худои мол бибахшоӣ

ولی کمال چو دادت خدای مال ببخشای

Мабод инки расад офатӣ ба айни камолат

مباد اینکه رسد آفتی به عین کمالت

Агар ба базми худ ошуфтаро дубора бихонӣ

اگر به بزم خود آشفته را دوباره بخوانی

Давом умр бихоҳад ҳамеи зи ҳайдару олат

دوام عمر بخواهد همی ز حیدر و آلت

Алӣ ки дод тамизати алӣ ки кард азизат

علی که داد تمیزت علی که کرد عزیزت

Алӣ ки дод ҷамолати алӣ ки дод ҷалолат

علی که داد جمالت علی که داد جلالت