Нимаи шаби он ма чу аз ҳиҷоби баромад

نیمه شب آن مه چو از حجاب برآمد

Ақл гумон кард коФтоби баромад

عقل گمان کرد کآفتاب برآمد

Ковуши мижгони чунон ба сина асар кард

کاوش مژگان چنان به سینه اثر کرد

Каз гули қабрами пари уқоби баромад

کز گل قبرم پر عقاب برآمد

То ки гурезанд меҳру моҳ чу хафоаш

تا که گریزند مهر و ماه چو خفاش

Парда бияфканад ва аз ниқоби баромад

پرده بیفکند و از نقاب برآمد

Ҷӯши занони рехт май зи чашми суроҳе

جوش‌زنان ریخت می ز چشم صراحی

Оташи афрӯхта аз оби баромад

آتش افروخته از آب برآمد

Ман паии қотили давон ба шаҳр ки ногоҳ

من پی قاتل دوان به شهر که ناگاه

Соиди симин ба хӯни хизоби баромад

ساعد سیمین به خون خضاب برآمد

Бод ба як сӯ фиканд зулфи сиёҳаш

باد به یک سو فکند زلف سیاهش

Барқи ҷаҳони сӯз аз саҳоби баромад

برق جهان‌سوز از سحاب برآمد

Сихи кабобаш ба даст буд ва бияфканад

سیخ کبابش به دست بود و بیفکند

Дӯди дили ман чу аз кабоби баромад

دود دل من چو از کباب برآمد

Тозаи ҷавонии зи саҳари ғамзаи ҷаҳони сӯхт

تازه جوانی ز سحر غمزه جهان سوخت

Алҳзр аз ҷони шайху шоби баромад

الحذر از جان شیخ و شاب برآمد

Гӯ ба Флотўн хам нишин ки саҳаргоҳ

گو به فلاطون خم‌نشین که سحرگاه

Сад хамам аз ҷуръаи шароби баромад

صد خمم از جرعهٔ شراب برآمد

Хоб ҳаромасту фитнаи омадаи бедор

خواب حرام است و فتنه آمده بیدار

Тарки сияҳи масти ман зи хоби баромад

ترک سیه‌مست من ز خواب برآمد

Навбати султони ғайби соҳиб аср аст

نوبت سلطان غیب صاحب عصر است

Шаҳнаи адлаш ба эҳтисоби баромад

شحنهٔ عدلش به احتساب برآمد

Мӯҳтасиб аз ҳукм ӯст хусрави Эрон

محتسب از حکم اوست خسرو ایران

Зон ки ҷавони бахту комёби баромад

زآن که جوان‌بخت و کامیاب برآمد

Хок шуд ошуфта лек тоири рӯҳаш

خاک شد آشفته لیک طایر روحش

Гирд дар ӯ боми Бутуроби баромад

گرد در او بام بوتراب برآمد