Маро то нафаси худ комаи гирифтор ҳаво монад
مرا تا نفس خود کامه گرفتار هوا ماند
Шуъоъи шамъи ишқам дар даруни дил куҷо монад
شعاع شمع عشقم در درون دل کجا ماند
Ҳавои моҳрўӣӣ дар дили девона ҷо карда
هوای ماهروئی در دل دیوانه جا کرده
Ки хуршеди ҷаҳони тобиш чу зарра дар ҳаво монад
که خورشید جهان تابش چو ذره در هوا ماند
Зтнгии ҷаҳон шиква кунад дарвеш кӣ ҳошо
زتنگی جهان شکوه کند درویش کی حاشا
Ду рӯзии каси бзндонгар бҳкм подшо монад
دو روزی کس بزندان گر بحکم پادشا ماند
Гирифтам аз гулу сунбули туро гулзор машҳун шуд
گرفتم از گل و سنبل تو را گلزار مشحون شد
Брнгу бӯи куҷо эй боғбон бар ёр мо монад
برنگ و بو کجا ای باغبان بر یار ما ماند
Агар ишқат занад силӣ магардон рухи зтأдибш
اگر عشقت زند سیلی مگردان رخ زتأدیبش
Қазо гар мезанад чавгони куҷои гӯ дар қафо монад
قضا گر میزند چوگان کجا گو در قفا ماند
Заҳри бандам ҷудо ояд навой ҷони гзо чун не
زهر بندم جدا آید نوای جان گزا چون نی
Шабӣ каз он лаби ширини лабони ман ҷудо монад
شبی کز آن لب شیرین لبان من جدا ماند
Банушон заҳрам ва фӯҳшӣ бигӯ аз он лаби ширин
بنوشان زهرم و فحشی بگو از آن لب شیرین
Ки заҳрам бо лабат шаҳдасту дашномат дуо монад
که زهرم با لبت شهدست و دشنامت دعا ماند
Марӣзи ишқи ҷононм хабар гардид ёронам
مریض عشق جانانم خبر گردید یارانم
Табибамгар буд луқмон ки дардам бедаво монад
طبیبم گر بود لقمان که دردم بی دوا ماند
Насиҳати гӯ куҷо дорад хабар аз ҳоли ошуфта
نصیحت گو کجا دارد خبر از حال آشفته
Магари он дил ки дар зулфии бмўӣӣ мубтало монад
مگر آن دل که در زلفی بموئی مبتلا ماند
Агар бо ғамзаи кофари зрхи пардаи барандозӣ
اگر با غمزه کافر زرخ پرده براندازی
Куҷо дар порс аз зӯҳҳоди иктн порсо монад
کجا در پارس از زهاد یکتن پارسا ماند
Алиро бо дигар ёрони туоне нисбатӣ додан
علی را با دگر یاران توانی نسبتی دادن
Туоне гуфтгар бўҷҳлро бар Мустафо монад
توانی گفت گر بوجهل را بر مصطفی ماند
Магари гӯсола ӣ заррини худои хештани хуоне
مگر گوساله ی زرین خدای خویشتن خوانی
Магари эъҷозро гўӣии бсҳр мФтрӣ монад
مگر اعجاز را گوئی بسحر مفتری ماند
Биё эй ҷисми фонии шӯи бхоки остон ӯ
بیا ای جسم فانی شو بخاک آستان او
Ки то даври фанои ту ба даврон бақо монад
که تا دور فنای تو به دوران بقا ماند