Чу ёди зулфи туам дар замир ме ояд

چو یاد زلف توام در ضمیر می‌آید

з гуфтаам ҳамаи буи абир ме ояд

ز گفته‌ام همه بوی عبیر می‌آید

Ту оҳӯии хутанӣ ёрб ин чаҳ афсунаст

تو آهوی ختنی یارب این چه افسونست

Ки шери беша ба домат асир ме ояд

که شیر بیشه به دامت اسیر می‌آید

Ба санг хора кунад рахнаи новаки мижаи ?ут

به سنگ خاره کند رخنه ناوک مژه‌ات

Чу сӯзанӣ ки бурун аз ҳарир ме ояд

چو سوزنی که برون از حریر می‌آید

Миёни хайл батон шаҳсавори каҷи каллаам

میان خیل بتان شهسوار کَج‌کُلَهَم

Чу дар миёнаи лашкар амир ме ояд

چو در میانه لشکر امیر می‌آید

зи хӯни ҳалқи ман эй тарки шх камон бигузар

ز خون حلق من ای ترک شخ کمان بگذر

Ки сайдҳои чунин кам ба тир ме ояд

که صیدهای چنین کم به تیر می‌آید

Ба ғайри оинаи кони ҳам рухи ту орӣа кард

به غیر آینه کآن هم رخ تو عاریه کرد

Куҷои туро бадви олам назир ме ояд

کجا تو را بدو عالم نظیر می‌آید

Агар ба кӯии ту ошуфтаи шикастаи пурм

اگر به کوی تو آشفته شکسته پرم

Вале зи гулшани хулдам сафир ме ояд

ولی ز گلشن خُلْدَم صفیر می‌آید

Дубораи Монӣ агар нақши сад нигор кунад

دوباره مانی اگر نقش صد نگار کند

Куҷо чу нақши рахти дил пазир ме ояд

کجا چو نقش رخت دل‌پذیر می‌آید

Савораи теғ ба каф мерасад паии қатлам

سواره تیغ به کف می‌رسد پی قتلم

Чу он бало ки зи боло ба зер ме ояд

چو آن بلا که ز بالا به زیر می‌آید