Он ду чашми ту ки дар зери ду абрӯии хманд

آن دو چشم تو که در زیر دو ابروی خمند

Чун ду мустанад ки пайвастаи паии қасди ҳманд

چون دو مستند که پیوسته پی قصد همند

Чашми ҳайти зи нигаҳи вони ду лабон аз ханда

چشم‌هایت ز نگه وآن دو لبان از خنده

Офати хайли араби фитнаи малики аҷманд

آفت خیل عرب فتنهٔ ملک عجمند

Шабнами осо бар хуршед ҷамолат адаманд

شبنم‌آسا برِ خورشید جمالت عدمند

Мау хуршед ки дар минтақаи собити қадманд

مه و خورشید که در منطقه ثابت‌قدمند

Хизр аҳданду ҷавони бахту надидаи зулмот

خضر عهدند و جوان بخت و ندیده ظلمات

Сабзҳое ки ба гирд лаб навишт бадманд

سبزهایی که به گرد لب نوشت بدمند

Сӯфӣоне ки ба завқи ту ба ваҷданду самоъ

صوفیانی که به ذوق تو به وجدند و سماع

Фориғ аз замзамаи мутриб ва аз зер ва бманд

فارغ از زمزمهٔ مطرب و از زیر و بمند

Оҳ аз он тарки кмонкш ки қадар андоз аст

آه از آن ترک کمانکش که قدر انداز است

Ҳазар аз он ду хами зулф ки пурпечу хманд

حذر از آن دو خم زلف که پرپیچ و خمند

Бе вуҷӯди ту марои зиндагии он сон танг аст

بی وجود تو مرا زندگی آن سان تنگ است

Ки барам ҳасрат аз онон ки ба хоб адаманд

که برم حسرت از آنان که به خواب عدمند

Чаҳ аҷаби улфати чашмони ту бо мурғи дилам

چه عجب الفت چشمان تو با مرغ دلم

Ваҳшёни ҳеҷ з девона шунидӣ барманд

وحشیان هیچ ز دیوانه شنیدی برمند

На зиёдаст ба савдоаш агар сар додам

نه زیاد است به سوداش اگر سر دادم

Хуби рӯйони вафо пеша ндонӣ ки каманд

خوب رویان وفا پیشه ندانی که کمند

Пай набарда ба гулистони ту чун ошуфта

پی نبرده به گلستان تو چون آشفته

Ба абаси биҳдаҳи ҷамъии паии боғ арманд

به عبث بیهده جمعی پی باغ ارمند