Савдои зулфи он парии моро ба саҳро ме кашад
سودای زلف آن پری ما را به صحرا می‌کشد
Ночори дарди ошиқии охир ба савдо ме кашад
ناچار درد عاشقی آخر به سودا می‌کشد
Шуд мардуми чашмам ба хӯн аз шавқи рӯяти ғӯтаи вар
شد مردم چشمم به خون از شوق رویت غوطه‌ور
Ғаввос аз шавқи гуҳари худро ба дарё ме кашад
غواص از شوق گهر خود را به دریا می‌کشد
Кӣ бошад аз сӯфии аҷаб дар ҳолату ҷаду тараб
کی باشد از صوفی عجب در حالت و جد و طرب
Гар по ба уқбо мезанад домани з дунё ме кашад
گر پا به عقبی می‌زند دامن ز دنیا می‌کشد
Ҳаркас ба нил ошиқӣ зад ҷомаи парҳез ро
هرکس به نیل عاشقی زد جامه پرهیز را
Тасбеҳи мусаллам май баради зуннор тарсо ме кашад
تسبیح مسلم می‌برد زنار ترسا می‌کشد
Дар каъбаи кӯии ту ман ҳаррӯза қурбон ме шавам
در کعبه کوی تو من هرروزه قربان می‌شوم
Ҳоҷӣ агар қурбон ба ҳаҷ дар рӯз азҳӣ ме кашад
حاجی اگر قربان به حج در روز اضحی می‌کشد
Монӣ агар бор дигар сӯратгарӣ унвон кунад
مانی اگر بار دگر صورتگری عنوان کند
Чун нақш рӯй дилкашат кӣ нақш зебо ме кашад
چون نقش روی دلکشت کی نقش زیبا می‌کشد
Чашмаш чу новак мезанад он лаъли марҳам май наад
چشمش چو ناوک می‌زند آن لعل مرهم می‌نهد
Зулфаши зи ошиқи парварии бори дил мо ме кашад
زلفش ز عاشق‌پروری بار دل ما می‌کشد
Он чашми масти роҳзани тарки дил ошиқ кунад
آن چشم مست راهزن ترک دل عاشق کند
Кӣ тарки яғмои дастро аз хӯн яғмо ме кашад
کی ترک یغما دست را از خون یغما می‌کشد
Созад агар бо посбон ё ҳилаи варзад бо сегон
سازد اگر با پاسبان یا حیله ورزد با سگان
Ночори маҷнӯни хешро дар кӯй Лайло ме кашад
ناچار مجنون خویش را در کوی لیلا می‌کشد
Ҳар раҳравӣ дар майкадаи ошуфтаи вори омухти раҳ
هر رهروی در میکده آشفته‌وار آموخت ره
Рахт аз ҳарами беруни баради по аз килисо ме кашад
رخت از حرم بیرون برد پا از کلیسا می‌کشد
Майхонаи шери худои хуршеди авҷи анмо
میخانه شیر خدا خورشید اوج انما
Конҷо ба хокаши меҳру маи худро чу ҳрбо ме кашад
کآنجا به خاکش مهر و مه خود را چو حربا می‌کشد