Хаймаро Лайлӣ чу боло ме кунад

خیمه را لیلی چو بالا می‌کند

Аз чаҳ маҷнӯни рӯ ба саҳро ме кунад

از چه مجنون رو به صحرا می‌کند

Сарви моил аз ду ҷониб ӯ ба ғайр

سرو مایل از دو جانب او به غیر

То чаро ӯ майл аз мо ме кунад

تا چرا او میل از ما می‌کند

Монии андари нақш рӯй дилкашат

مانی اندر نقش روی دلکشت

Суҳуфи англиўн тамошо ме кунад

صحف انگلیون تماشا می‌کند

Онкии хори каъбаро дорад ба по

آنکه خار کعبه را دارد به پا

То чаро васфии з дебо ме кунад

تا چرا وصفی ز دیبا می‌کند

Ҳркҷои он тарк яғмо бугзарад

هرکجا آن ترک یغما بگذرد

Гар буд каъба ки яғмо ме кунад

گر بود کعبه که یغما می‌کند

Дил бапушанд марои асрори ишқ

دل بپوشاند مرا اسرار عشق

Мардуми чашм ошкоро ме кунад

مردم چشم آشکارا می‌کند

Гар кунад ободи ғайрим гӯ макун

گر کند آباد غیرم گو مکن

Вар харобӣ зуаст ҳилл то ме кунад

ور خرابی زوست هل تا می‌کند

Зиштӣ аз мо буд варна нақш ҳо

زشتی از ما بود ورنه نقش‌ها

Нақшбанди сунъ зебо ме кунад

نقشبند صنع زیبا می‌کند

Гуфтӣ ошуфта ба зулфи ман чаҳ кард

گفتی آشفته به زلف من چه کرد

Ончӣ бо зуннор тарсо ме кунад

آنچه با زنار ترسا می‌کند

Ҳаркии дил бар оташи савдои ниҳод

هرکه دل بر آتش سودا نهاد

Охираши девона савдо ме кунад

آخرش دیوانه سودا می‌کند

Ҳаст ҳаркасро таманное ба даҳр

هست هرکس را تمنایی به دهر

Васл ӯ ошиқ таманно ме кунад

وصل او عاشق تمنا می‌کند

Лоҷарами дарвеш агарчӣ муҷрим аст

لاجرم درویش اگرچه مجرم است

Хешро баста ба мавло ме кунад

خویش را بسته به مولا می‌کند

То ки маҷнӯн дар ҳӣ омад хеш ро

تا که مجنون در حی آمد خویش را

Аз сегон кӯй Лайло ме кунад

از سگان کوی لیلا می‌کند